Wandeling met de hond

goeden morgen,

Vanmorgen nadat ik de kinderen naar school had gebracht, ben ik het bos in gegaan met de hond. Tijdens deze wandeling kreeg ik een besef waarvan ik eigenlijk dacht wat een rare vergelijking…

Onze hond, Micha, is nog een pup, al ziet ze er zo niet uit met haar 8 nu maanden.

Ze is erg enthousiast en rent het liefst van hot naar her, zonder te luisteren als ik haar roep.
Ze liep vanmorgen erg te trekken aan de riem en had meer oog voor de omgeving dan voor mij, haar “leider”.
Gezien ik vanmorgen wakker was geworden met een “vol” hoofd en alles wat ik in mijn hoofd had al op had geschreven, (denk aan boodschappen en klusjes in huis enz.) had ik niet zoveel geduld met Micha.
Na haar een paar keer gecorrigeerd te hebben besefte ik dat wij mensen eigenlijk net zo zijn.

Wij mogen naast God lopen, en luisteren naar wat hij tegen ons zegt, genieten van onze omgeving in een ontspannen sfeer. Als wij gewoon lopen, leid God ons wel op ons pad, hij stuurt ons naar links of naar rechts en hier hoeven we niet veel voor te doen.
Op het moment, dat wij alsmaar voor hem uit willen lopen, Hem als het ware mee trekken, is er geen tijd voor ontspanning en God’s woord, en kunnen we zeker niet genieten van de mooie dingen die hij voor ons klaar heeft  staan.
Als wij steeds maar weer op onze omgeving letten en altijd maar weer willen reageren op de dingen die om ons heen gebeuren, houden we geen tijd meer over om samen te zijn met God. Je zet God hier eigenlijk mee op een 2e plaats.

Ik kwam op deze vergelijking uit:
Ik zou het niet fijn vinden als Patrick thuis zou komen en alleen maar aandacht heeft voor zijn omgeving zoals de tv, de buren enz. verzin het maar. Ik zou het toch wel fijn vinden als hij aandacht voor mij heeft, zijn dag met mij deelt en samen de rest van de dag beleven.
En zo hoort het eigenlijk ook te zijn met God. Daarbij is het zo dat God ook heel goed weet dat wij niet alles goed kunnen doen, maar ons streven moet er wel naar zijn.
Ik ben me er terdege van bewust dat ons perfectionisme ons ook aardig in de weg kan zitten, maar besef wel  wat in onze ogen mooi en perfect is hoeft dat niet te zijn in God’s ogen. Zolang we voor ogen houden dat we alles uit liefde doen, luisteren naar God’s stem dan kan er weinig mis gaan. Dit is een proces wat we doorgaan en dit proces is door God gegeven, om van te leren voor wat komen gaat.

Gisteren hoorde ik tijdens de tienerdienst psalm 1:1-6

Gelukkig de mens
die
niet meegaat met wie kwaad doen,
die de
weg van zondaars niet betreedt,
bij
spotters niet aan tafel zit,
maar vreugde vindt
in de wet van de
HEER
en
zich verdiept in zijn wet, dag en nacht.
Hij zal zijn als een
boom,
geplant
aan stromend water.
Op
tijd draagt hij vrucht,
zijn
bladeren verdorren niet.
Alles
wat hij doet komt tot bloei.
Zo niet de
wettelozen!
Zij
zijn als kaf
dat
verwaait in de wind.
Wettelozen houden
niet stand waar recht heerst,
zondaars
niet in de kring van de rechtvaardigen.
De HEER beschermt de weg van de rechtvaardigen,
de weg
van de wettelozen loopt dood.
Onze weg, word beschermt door de Heer, wat willen we nou eigenlijk nog meer?!?!?!?!?!
Ik wilde eigenlijk gewoon afsluiten met een gebed:
Heer, dank u wel voor uw bescherming. Ik ben blij dat ik nu ca. 7 jaar geleden mijn “cadeau” heb open gemaakt, dat ik mijn nieuwe leven heb aangenomen. Ik dank U en vraag u om mij steeds meer laten zien van wat U voor mij in petto heeft. Dat wij mogen leven in Uw bescherming, en mogen groeien in Uw “wet”, mogen genieten van Uw woord en als een boom mogen staan aan stromend water om zo uw vrucht te dragen. 
Amen

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Francesca Smedes on 9 July 2012 at 18:31

    Mooi geschreven hoor Natas en o zo waar 🙂

Reacties zijn welkom.