kracht uit geloof.


Vandaag is ons meisje jarig……..
Ik weet nog niet helemaal wat ik nu voel, boosheid, verdriet, onmacht…..
Beneden komen,  geen slingers,  geen drukte van kinderen die elkaar feliciteren,  het gaat langs iedereen heen. Ieder doet na het ontbijt zijn ding.

Ik besef des te meer dat ik afgelopen paar maanden giga veel kracht uit mijn geloof heb gehaald, en daar nu op verder mag bouwen.
Ik ben geen bidder, en lees ook niet dagelijks mijn bijbel, maar heb in wanhoop regelmatig om hulp gevraagd.
Achteraf zag ik gelukkig vrij snel hoe de “Heer” geantwoord had. Dit gaf mij vervolgens de kracht om de volgende stap te zetten. 
Dit heeft me des te meer doen beseffen dat antwoord op verschillende manieren komt, maar niet alleen antwoord. Ik heb gemerkt dat ik langzaam aan werd voorbereid op wat zou gaan komen. ….
Dit klinkt misschien raar, maar terug kijkend weet ik het zeker. 

Het ging sinds de zomervakantie al niet helemaal lekker thuis. Ze was steeds lastiger op haar gedrag aan te spreken,  begon weerwoord te geven. Nou is dit op zich niet zo erg, dat hoort ook bij het puber zijn, maar ze begon het woord “Nee” te ontdekken.
Dit resulteerde in “Nee, ik heb geen zin in….” en ging dan vervolgens met haar armen over elkaar zitten of staan. Vastpakken, mee nemen e.d. eindigde in een giga boos kind.
Door haar autisme weet ik dat ze niet van aanrakingen houd, dus probeerde ik dat zoveel mogelijk te vermijden. Het was heel lastig om hier een oplossing voor te vinden.
In de daarop volgende maanden is er een paar keer tegen mij gezegd: ” ze kan waarschijnlijk later niet zelfstandig wonen vanwege diverse aspecten” , “moet je er niet eens over nadenken of een ander plekje niet beter voor haar, maar ook voor jullie, is.”.
Mijn moeder gevoel schreeuwde het uit, “hoe kom je er bij?”, ” waar slaat dat op”, “ik kan het heel goed zelf”, “ik ben niet voor niets thuis, de plek waar God mij neer gezet heeft”.
Ze lieten me een aflevering zien van een programma,  waarin een moeder vertelde dat haar zoon op een zorgboerderij woont,  hoeveel moeite ze daarmee had gehad, maar ook hoeveel rust het haar gaf nu ze zag hoe gelukkig hij is.
Dit filmpje bracht mij een gevoel van rust, besef dat er wat zou gaan komen, en dat het goed zou zijn.
Daarnaast las ik en kreeg ik “seintjes”:
You don’t always need a plan, sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens

Sometimes you face difficulties, not because you’re doing something wrong, but because you’re doing something right

Good morning, this is God, I will be handling you’re problems today

Soms moet je eerst in  vertrouwen los laten, voordat je verder kan
En deze heb ik een tijdje als reminder als Facebook foto geplaatst.

 

Dochterlief was ondertussen ook gaan zeggen dat ze niet meer thuis wilde wonen. Ze had het beeld van pleeggezinnen aardig geromantiseerd. Uitleggen dat haar beeld niet klopte hielp niets. Ze bleef volhouden, net zoals haar Nee. Dit werd helaas steeds erger en uiteindelijk werd ze fysiek.
Na een time-out van ca. een week kwam ze weer terug, helaas ging het maar een paar dagen goed. We moesten keuzes gaan maken…….
Keuzes maken, waar konden we uit kiezen? De enige keuze die ik had was gebed, en dat werd verhoord. Een vriendin van ons was bezig om pleegouder te worden, zij wilde haar in huis nemen. We waren zo blij.
Er moesten wat dingen geregeld worden. Toen dat allemaal rond was en we besproken hadden dat ze dinsdag gebracht zou gaan worden, kreeg ik in de ochtend een mail van mijn ex man, met wie ik steeds intensief contact had, hij had samen met zijn vrouw besloten om voor Délana te gaan zorgen.
Ik heb God gedankt voor deze omslag, en was zo blij.
Nu konden we ook verder, niet de manier die ik gedacht had maar ook een hele mooie manier.
Dit was voor mij dansen in de regen……………
Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.