Liefde


Wat doe je als je kind niet meer bij je wil zijn????
En dan praat ik niet over jongeren die
gaan studeren buitenshuis, of die gaan samenwonen.
Onze dochter van 12 jaar heeft besloten
dat ze niet meer thuis wil wonen.  Het is maar druk hier in huis, ze moet
dingen doen die ze niet wil doen, de regels zijn stom en nutteloos. 
Nu zal je denken,  “pfff ze is 12 ze heeft niets te willen”,
maar helaas werkt het niet zo. 

Vroeger kon ik me niet voorstellen dat
kinderen een flinke grote mond tegen hun ouders hadden, dat ze op zeer jonge
leeftijd al hun eigen plan trokken en uitvoerde, maar ik ben hier van terug
gekomen. 
Ik ga jullie mee nemen in ons verhaal, 
ik heb lang getwijfeld of ik het wel moest doen. 
Ik wil over de angst heen stappen, 
de angst van meningen krijgen van mensen die het zogenaamd “beter
weten”. Ik wil laten zien wie ik ben, wie ons gezin is, zonder me druk te
maken over of ik wel voldoe aan het “perfecte plaatje”, het plaatje
wat anderen goed vinden, of zoals je het zou moeten doen.
Nee, ons plaatje is misschien niet
perfect, maar we doen ons best, en doen het met liefde.
Onze dochter is 12 jaar, bijna 13, enkele
jaren geleden is er PDD-Nos gediagnosticeerd. 
In vogelvlucht:
Vorig jaar was de overgang van basisschool
naar middelbare school. Dit heeft veel teweeg gebracht. 
Ze moest de vertrouwde routine loslaten,
haar 1e menstruatie begon, hormonen gieren door haar lichaam en dan begint de
puberteit ook nog eens.
Ze moest haar plekje weer vinden, een
plekje in school, in de klas, in huis. Nieuwe regels, nieuwe activiteiten,
zelfstandigheid.
Nu achteraf gezien is dit allemaal te veel
voor haar geweest, haar “laatjes” raakte overvol en het enige wat nog
in haar opkwam was het woordje “NEE”. Dit werd dan ook steeds vaker
gebruikt.
Deze nee, veranderde in: “Ik wil niet
meer thuis wonen, het is te druk” tot aan, “Ik trek deze
kleren/schoenen niet aan, ik ga niet mee, Ik maak mijn huiswerk niet”.
Ondanks alle hulp die we kregen zaten we
met ons handen in het haar, en uiteindelijk hebben we in december besloten dat
ze bij haar vader zou gaan wonen.
Mijn moeder gevoel zei dat er toch nog
iets niet klopte, en daarom hebben we opnieuw om een diagnose gevraagd, en hulp
aan alle kanten ingeschakeld.
De uitslag: PDD-Nos en sociaal emotioneel
functionerend op 6 รก 7 jarige leeftijd. 
Dit verklaarde een hoop en maakte het wat
makkelijker om met haar te communiceren. Helaas nog steeds niet heel makkelijk,
maar de 1e stap was gezet.
Samen met de hulpverlening zijn we verder
gegaan, maar dit mocht niet baten. Bij haar vader liep het ook uit de hand.
Met pijn in ons hart hebben we haar
aangemeld bij een instantie waar ze geholpen kan gaan worden. Ze “staat”
op een wachtlijst, en in tussentijd verblijft ze elders. We zien haar nu om het
weekend, voor zover ze dat wil.  Doordeweeks komt ze ook, als ze
wil. 
Voor ons is het nu afwachten, wachten tot
dat er een plekje vrij voor haar is. 
Gezien ik het gevoel heb dat God wil dat
ik dit op deze manier “verwoord” omdat ik misschien anderen tot steun
kan zijn, zal ik komende tijd wat meer bloggen om jullie op de hoogte te
houden.
Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.