Vakantie

De 1e drie weken van de vakantie zitten er al weer op. Wat gaat de tijd snel.
We zijn onze vakantie ingegaan met het idee: we zien wel wat er komt….
We wisten dat de de meiden eerst 3 weken bij papa zouden logeren en daarna 3 weken bij ons zouden zijn. Er zou een telefoontje komen van Fier over Delana, en ik wilde mijn sollicitatie activiteiten even on-hold zetten.

De 1e maandag in de vakantie kreeg ik een telefoontje. De Zorgcoördinator van Delana haar school vond het nodig om een AMK melding te doen. Hij was het er niet mee eens dat Delana naar Fier gaat, vond dat wij als ouders niet goed hadden gecommuniceerd met school, en bovenal, Delana paste totaal niet in het plaatje wat wij van haar hadden geschetst…..
Ik sta niet snel met mijn mond vol tanden maar nu…..
Dit duurde niet lang, op dat moment was ik blij dat ik de beste man niet zelf aan de telefoon had gehad, maar dat hij mijn ex had gebeld. We hebben nu zo’n geschiedenis met deze meneer, dat ik eigenlijk niet meer positief kan blijven. Er zijn diverse onvriendelijk gedachten door mijn hoofd heen gegaan, maar gelukkig kon ik snel schakelen. Die man beseft gewoon niet waar hij mee bezig is, maar het is hem vergeven.
Gezien de afgelopen tijd die wij hebben gehad met jeugdzorg en andere instanties, waar school overigens helemaal bij betrokken is geweest, ontbreekt mij de logica van de melding maar goed.
Bang voor jeugdzorg, nee absoluut niet, gezien zij op de hoogte zijn van alles wat wij doen. En wat wij doen is uit liefde voor Delana, we willen groeien met elkaar en op dit moment is daar een mogelijkheid voor via Fier.

Eergisteren kregen we een belletje, nog 1 1/2 week en dan mag Delana naar Friesland. Ze heeft er zin in.
Voor mij een opluchting dat het zo snel gaat, blij dat we hulp krijgen, dat we verder mogen. Verdrietig omdat ze dan niet meer om de hoek is. Ondanks dat ze nu al ruim een half jaar niet meer thuis woont, blijft het pijn doen, is alles wat er gebeurd is nog onwerkelijk.
Toch ervaar ik kracht en liefde, voel ik dat er een positief onbekende toekomst aan komt. En hoe die er uit gaat zien………. dat probeer ik los te laten.

Dat loslaten lukt mij doordat ik steeds de gedachte heb:  Geloof als een kind.

Matteüs 18: 1-5

1 Op dat moment kwamen de leerlingen Jezus vragen: ‘Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk van de hemel?’ 2 Hij riep een kind bij zich, zette het in hun midden neer 3 en zei: ‘Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. 4 Wie zichzelf vernedert en wordt als dit kind, die is de grootste in het koninkrijk van de hemel. 5 En wie in mijn naam één zo’n kind bij zich opneemt, neemt mij op

Dit is een van de teksten die ik als een rode draad in mijn leven mee neem. Denk niet te moeilijk, laat los, vertrouw.

Ik heb net het boek “De jongen die in de hemel was” uit. En hierin word heel mooi beschreven hoe het geloof als een kind is.
Het verhaal op zich is natuurlijk al wonderbaarlijk.

Ik heb genoten van het boek, het leest lekker weg, en gaf mij weer een boost om door te gaan.

Vanmiddag komt Delana naar ons toe, heeft patrick vakantie en hebben we best nog wel wat dingen op ons to-do lijstje staan, maar eerst….. We zien het wel.
Ruimte om van elkaar te genieten, rust te nemen.

Fijne vakantie allemaal.

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.