Ieder huisje heeft zijn kruisje………………..

Durf jij open en eerlijk te zijn???
Durf jij open en eerlijk alles aan iedereen te vertellen???

Afgelopen woensdag ben ik begonnen met een stukje bezinning, zo 40 dagen voor Pasen, waar sta ik?
Ik werd geconfronteerd met het verhaal van de verloren zoon vanuit Lucas 15:.

11 Vervolgens zei hij: ‘Iemand had twee zonen. 12 De jongste van hen zei tegen zijn vader: “Vader, geef mij het deel van uw bezit waarop ik recht heb.” De vader verdeelde zijn vermogen onder hen. 13 Na enkele dagen verzilverde de jongste zoon zijn bezit en reisde af naar een ver land, waar hij een losbandig leven leidde en zijn vermogen verkwistte. 14 Toen hij alles had uitgegeven, werd dat land getroffen door een zware hongersnood, en begon hij gebrek te lijden. 15 Hij vroeg om werk bij een van de inwoners van dat land, die hem op het veld zijn varkens liet hoeden. 16 Hij had graag zijn maag willen vullen met de peulen die de varkens te eten kregen, maar niemand gaf ze hem. 17 Toen kwam hij tot zichzelf en dacht: De dagloners van mijn vader hebben eten in overvloed, en ik kom hier om van de honger. 18 Ik zal naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen: “Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, 19 ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden; behandel mij als een van uw dagloners.” 20 Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader.
Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem. 21 “Vader,” zei zijn zoon tegen hem, “ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden.” 22 Maar de vader zei tegen zijn knechten: “Haal vlug het mooiste gewaad en trek het hem aan, doe hem een ring aan zijn vinger en geef hem sandalen. 23 Breng het gemeste kalf en slacht het. Laten we eten en feestvieren, 24 want deze zoon van mij was dood en is weer tot leven gekomen, hij was verloren en is teruggevonden.” En ze begonnen feest te vieren.
25 De oudste zoon was op het veld. Toen hij naar huis ging en al dichtbij was, hoorde hij muziek en gedans. 26 Hij riep een van de knechten bij zich en vroeg wat dat te betekenen had. 27 De knecht zei tegen hem: “Uw broer is thuisgekomen, en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht omdat hij hem gezond en wel heeft teruggekregen.” 28 Hij werd woedend en wilde niet naar binnen gaan, maar zijn vader kwam naar buiten en trachtte hem te bedaren. 29 Hij zei tegen zijn vader: “Al jarenlang werk ik voor u en nooit ben ik u ongehoorzaam geweest als u mij iets opdroeg, en u hebt mij zelfs nooit een geitenbokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. 30 Maar nu die zoon van u is thuisgekomen die uw vermogen heeft verkwanseld aan de hoeren, hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht.” 31 Zijn vader zei tegen hem: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me, en alles wat van mij is, is van jou. 32 Maar we konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn, want je broer was dood en is weer tot leven gekomen. Hij was verloren en is teruggevonden.”’




Nu zal je denken, wat heeft het filmpje te maken met Lucas  15… Ik kan hierbij alleen maar mijn verhaal vertellen.

Waar is het vertrouwen gebleven om samen te zijn met broers en zussen? Waar is het vertrouwen gebleven om je broers en zussen om hulp te vragen?
Om te zeggen dat je problemen hebt in je huwelijk, met je kind (-eren) op je werk enz. enz.
Zijn we niet veel te bang dat er meteen over ons geoordeeld word? Dat we in hokjes gestopt worden?
Moet je in deze maatschappij niet gewoon aan een “plaatje” voldoen?

En tuurlijk weet ik ook wel dat niet iedereen te vertrouwen is, iedereen maakt fouten. Maar moeten we niet beginnen met het vertrouwen in God te stellen, te vertrouwen dat hij ook de mensen op ons pad brengt die wij kunnen vertrouwen.
En soms moet je daarbij een stap in het diepe nemen, en de gok wagen. Jezelf niet mooier voordoen dan dat je bent, maar gewoon zeggen hier ben ik…. Ik ben geen film figuur, superheld o.d. ik ben ik.
Ik ben ik met mijn minder goede en goede kanten.

Je zal echt niet door iedereen aardig gevonden worden, maar is dat erg? moet je dan aan het plaatje voldoen van degene die je niet zo “perfect” vind in zijn/haar ogen?
Nee, onze ogen moeten gericht zijn op God, en die vind ons perfect zoals we zijn.
Schud die last van je schouders. Je hebt je deel gehad, verzilverd, en nu moet je beseffen dat je terug mag komen. Terug in alle openheid, ondanks alles wat je gedaan hebt. Je mag feest vieren, ongeacht wat een ander van je denkt.
Trek die mooie kleren aan, laat zien wie je bent en wat je waard bent. En gebruik je ervaringen om anderen te helpen. Wees de hand, voet, oog of wat God ook voor je bedoeld heeft, en gebruik dat om de rest van het lichaam te helpen.

Alles wat je doet en meemaakt word TEN GOEDE gebruikt…
Wees dus open en eerlijk, leg de “veroordeling” van anderen naast je neer, en breng je verhaal. Ervaar hoeveel mensen het zelfde hebben mee gemaakt en het fijn vinden om steun te krijgen van iemand die mee kan praten en voelen…

Fijne dagen.

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.