Ze doet het goed…

Gisteren belde Lana weer. Ze klonk erg moe en wat “down”
Eigenlijk wilde ze niet zeggen wat er aan de hand was, maar haar begeleider spoorde haar aan om toch te praten.
Ze was boos gaf ze aan, er was toch wel weer wat op de groep gebeurd. De situatie heb ik met haar besproken en de afspraken die we hadden gemaakt door genomen, en dat wilde ze ook gaan doen.
Naderhand vertelde haar begeleider wat er gebeurd was en dat Lana zich aan de afspraken had gehouden, ze was terug gekomen om te praten.

Het is net het eerste stapje wat je kind leert zetten, zo voelde dit ook. Haar eerste stapje in de goede richting.
Ze wil heel graag, maar beseft te laat dat ze de minder goede keuze maakt, ook dat maakt haar verdrietig en geeft haar een vol hoofd, met als gevolg dat ze moe word en zichzelf terug trekt of geïrriteerd raakt en dat moeten we nou juist niet hebben.

Diep van binnen ben ik bang, bang dat het toch mis gaat, maar ergens heb ik er ook weer vertrouwen in dat het goed gaat.  En dat goed gaan… tja het kan zijn de behandeling afmaken, of toch eerder een ander plekje voor haar vinden.

Voor nu geniet ik van de bel momentjes die we hebben, en komende vrijdag zien we elkaar weer.

Laatst zag ik een plaatje:

En zo zie ik mijn meisje ook.

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.