Stil

Het is nu een week geleden dat een goede vriendin van mij overleed.
We wisten dat het er aan zat te komen, maar het ging in ene heel snel.
Woensdagmiddag bracht ik haar nog thuis uit het ziekenhuis, klaar voor de komende behandelingen.
Dinsdag ochtend kreeg ik het bericht dat ze die nacht was overleden.

Door de hectiek wist ik niet wat er was gebeurd dat weekend. Het bleek dat ze woensdag een goede dag had en donderdag met heel veel pijn weer het ziekenhuis in is gegaan.
Dat weekend hebben ze besloten om als familie afscheid te gaan nemen, want men voelde al aan dat het niet lang zou gaan duren.

Ik was ontzet, verbaasd, vol ongeloof. Hoe kan het nu dat ik haar woensdag thuis breng en ze dan zo in eens overlijdt. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Haar niet meer gezien.

Verdoofd heb ik dinsdag in de rondte gelopen, het kon niet waar zijn.
Woensdag ochtend werd het me te veel, in gebed heb ik God om een regenboog gevraagd. Gewoon om rust te krijgen dat ze bij hem zou zijn. Ik kon het namelijk niet los laten, dat ik met haar had gesproken over God, had uitgelegd hoe en wie Hij is, we het over schietgebedjes hebben gehad, maar dat ik niet met haar heb kunnen bidden.
Ik hoorde dat ze heel veel pijn had gehad, uiteindelijk een ruggenprik, dat het een naar gezicht was geweest.
Ze zeiden nog “het is misschien maar goed dat je er niet meer bent geweest, zodat je haar kan herinneren zoals ze woensdag was”, maar na 20 jaar vriendschap weet je niet meer wat het beste was geweest.

Na mijn vraag hoorde ik: “Niet op jouw tijd, en niet op de manier die jij verwacht”. Diep van binnen dacht ik, “jee gaan we weer”. Maar mijn geloof was sterker dan mijn  “opstandigheid” en ik probeerde het los te laten.
Het was slecht weer, dus waar moest die regenboog vandaan komen. Het was eigenlijk gewoon dwaas dat ik het vroeg. Hoe sterk sta ik nou eigenlijk op die Rots, hoe geworteld ben ik? dacht ik nog.

Einde van de avond bracht ik onze jongste naar boven, hij zou gaan douchen.
Hij ging, zoals altijd, op de grond zitten zijn broek en sokken uit trekken en zegt:
“Kijk mama, een regenboog”

Vol verbazing, prikkende tranen, keek ik naar hem en vroeg meteen “Waar?”
en hij liet zien dat hij in de spiegel een regenboog zag.
Ik voelde meteen een rust over me heen komen. Het was goed zo, ze is bij Hem. Ze heeft haar rust gevonden en we gaan elkaar weer zien.

Donderdag zou ik afscheid van haar nemen, had ik afgesproken met haar ex- man. Op een of andere manier voelde ik me heel naar, en toen ik hoorde dat hij niet ging maar dat haar vader met een goede vriendin er zou zijn, klapte ik dicht. ik heb afgezegd.
Hij belde me terug en zei, ik kom je zo halen, je gaat afscheid nemen…
Er viel een last van mijn schouder en ik ben mee gegaan.
Samen herinneringen op gehaald, en toen vertelde ik hem wat er die dag daarvoor was gebeurd.
Tranen schoten hem in zijn ogen en hij vroeg mij of ik dit wilde vertellen op haar crematie.
Ik stemde in, maar moest slikken. Ik heb voor groepen gestaan en gesproken, voor tieners, voor volwassenen, voor bekenden voor onbekenden, maar nu….
Ik kreeg wat op papier, maar vanmorgen kwam pas de uiteindelijk tekst op papier. Dit moest naast een eerbetoon aan mijn vriendin, ook een dank en getuigenis zijn voor God.

Het was een hele mooie dienst, die werd afgesloten met het oplaten van een witte duif, door haar ouders. Een powerpoint met foto’s van haar leven en een powerpoint met een lied met o.a. afbeeldingen van engelen, het kruis van Jezus. Voor mij een knipoog van God. Hij was daar en zij is bij Hem.
Nog steeds denk ik af en toe dat ik droom, dat ze morgen gewoon weer voor mijn neus staat, maar diep van binnen weet ik dat dat niet zo is.

Tot ziens lieverd, geniet daarboven, we gaan elkaar zeker weer zien.

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Dieneke on 1 April 2015 at 06:37

    Wat een ontroerend en bijzonder verhaal!!
    Heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies.

Reacties zijn welkom.