Soms moet je even adem halen…………..

Afgelopen paar dagen was rennen en vliegen, terwijl ik dit eigenlijk niet in de planning had.
Hoe kan dat dan zou je denken.

Na mijn burn out heb ik geleerd om mijn agenda niet meer zo vol te plannen, soms ontkom je hier niet aan, maar over het algemeen gaat het goed.
Woensdag ochtend heb ik een paar uurtjes geholpen bij een kennis en de middag was lekker rommelen in huis. Ik had me bedacht de middag ook weinig te doen en mijn To-do lijstje te verspreiden over woensdag middag en donderdag ochtend.
Zo gezegd zo gedaan.
Heerlijk in de tuin aan het rommelen, planten in de grond aan het zetten, kletsen met de buurman, komt Patrick naar buiten, er was gebeld.
Onze oudste zit nu in haar examenjaar en heeft zich ingeschreven voor een MBO opleiding, nu belde ze van die school met de vraag of ze die middag of de volgende ochtend voor een intake gesprek kon komen, en hij had het aangegeven dat het de volgende ochtend wel zou kunnen.

We hebben een tijd geleden de afspraak gemaakt dat ik al mijn activiteiten in de agenda zet, zodat hij weet wat mijn planning is, dit ging namelijk nog wel eens mis.
Hij zag dus donderdag ochtend niets in de agenda staan en dacht, hé dat kan wel..

Afijn, daar ging mijn “rustige” planning. Waar ik vroeger heel makkelijk kon schakelen en tig ballen de lucht in hield, moest ik nu 3x nadenken over hoe nu verder en dan nog moet ik nadenken over of ik het wel goed plan en niets vergeet.
Dus agenda er bij, wat is belangrijk wanneer moet wat af zijn.
Nieuwe planning… en ja die werd druk, en nu zo op mijn zaterdag avond zit ik en denk ik, hmmm wanneer komt nou die rust?????

Hoe zagen de afgelopen 3 dagen er nou uit:
Nou voor mijn gevoel heb ik een week achter de rug, maar het zijn maar echt 3 dagen.
Donderdag was ren en vliegdag. In de ochtend een ritje Almere, naar de intake van Djaëla voor haar MBO en nog wat boodschappen halen, om vervolgens in de middag naar Leeuwarden heen en weer te rijden. Thuis gekomen had Djaëla gelukkig gekookt, dus konden we zo aanschuiven, maar om 20:00 uur moest ik al weer op koffie visite.
Na de koffie visite, nog even snel een traktatie gemaakt voor Danishá en rond 01:00 uur belandde ik in bed.

Vrijdagochtend na het ontbijt de traktatie afgemaakt, 2 uurtjes bij een kennis geholpen om vervolgens thuis nog even wat muffins te bakken, voordat de kids weer van school kwamen.
Toen snel beneden opgeruimd en om 14:30 zat ik met Délana in het oogziekenhuis. Waar ik dacht een afspraak te hebben van ca. een uur, liep ik om 16:45 pas het ziekenhuis uit.
Mijn onrust niveau was flink gestegen, dit was NIET mijn planning, ik had toch rust ingebouwd.
Thuis gekomen kon ik even wat drinken, om vervolgens snel Danishá naar haar vriendinnetje te brengen, want ze gaan een weekje op vakantie, en Delaná zou ik naar haar vader brengen.
Oh ja het is eigenlijk ook etenstijd en Joshua wilde koken, al wist ik nog niet wat…
Onderweg de”menukaart” besproken, maar hij had al bedacht dat het patat met doperwten met wortels zou gaan worden, dus dat was snel klaar.
Toen ik dacht, ik ga met voetjes omhoog op de bank, met mijn nieuwe boek van de leesclub van  Puur Vandaag, belde Danishá op dat ze haar jas was vergeten.
Dus toch maar weer overeind om even snel heen en weer te gaan.
Dat snel werd uiteindelijk 1 1/2 uur omdat ik bleef kletsen met de vader van haar vriendinnetje.
Afijn, toch nog even mijn boek gepakt maar wel in mijn bedje.

Vanmorgen had ik de markt gepland en in de middag zou ik folders lopen met Djaëla, verders helemaal niets in de planning heerlijk…
En nu, nu is het 22:30 uur en denk ik pffffffffff kunnen er niet wat meer uurtjes in de dag.
Er kwam van alles onverwacht tussen door, dus het leek wel alsof er een bom was ontploft in huis. En die wil ik wel opgeruimd hebben voordat ik mijn bed in ga (lees kan) en dat heb ik dus ook even snel gedaan. Weliswaar met de Franse slag maar toch.

Nu terug kijkend op afgelopen dagen, denk ik huh hoe kan dat toch. Ik ben drukker dan toen ik werkte, maar dat was dan ook voor mijn burn out. Nu wil mijn lichaam gewoon niet meer, en geeft gewoon aan dat ik rustiger moet doen.
Ik ben mij bewuster geworden van de drukte die we zelf opzoeken, maar merk dat ik onrustig word van onverwachte omstandigheden. Niet dat ik niet kan schakelen, maar het is moeizamer dan een paar jaar terug.
Vind ik dat vervelend? Ja aan één kant wel, maar aan de andere kant denk ik wel eens: morgen weer een dag.
Mijn leermoment:
God vragen wat belangrijk is. Wat moet er eerst gebeuren en wat kan wachten, want als ik dat doe heb ik veel meer rust.

Als ik dan een foto krijg van Danishá, dat ze goed zijn aangekomen, denk ik heerlijk dat ze het zo fijn heeft. Zo zorgeloos, heerlijk genieten, dat moeten wij ook veel meer doen.

Ik ben wat dat betreft blij, dat ik geleerd heb om bij vandaag te blijven en me geen zorgen te maken over morgen. Dat scheelt toch zo veel. God geeft wel aan wat wel en wat niet vandaag en wat morgen.

Op zoek naar een plaatje voor bij dit blog, stuitte ik op dit plaatje en website

Toeval bestaat niet, toch ?!

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.