Spreuken 1

Gisteren vertelde ik dat ik begonnen was met spreuken, alhoewel we vandaag met spreuken 2 bezig zijn wil ik toch iedere dag kijken of ik wat met jullie kan delen.
Spreuken 1, een stuk over wijsheid.
In de ochtend had ik een afspraak bij de fysiotherapeut, terwijl ik op haar zat te wachten, ben ik Spreuken 1 gaan lezen. Gewoon even globaal om er mee “kennis te maken”.
Thuis gekomen ben ik rustig, met een kopje thee gaan zitten, en heb ik nogmaals de tekst gelezen. 
Bij de 3e keer lezen ben ik notities gaan maken voor mezelf, wat valt mij op? Wat spreekt mij aan?
Een manier om aantekeningen te maken, niet die van mij maar vond het wel leuk om te delen.
Eigenlijk is het gewoon een heel mooi hoofdstuk, maar het kwam bij mij vooral binnen omdat ik me er helemaal in kon vinden omdat vers 8 rechtstreeks zegt: 
Het Boek: 
“Mijn zoon, luister naar de wijze lessen van je vader. 
Zoek je houvast in wat je moeder je geleerd heeft. 
Dat zal je in het leven verder helpen”.  
NBV – NBG : 
8 Mijn zoon, luister naar de lessen van je vader,
verwaarloos niet wat je moeder je leert.
9 Hun lessen zijn een sierlijke krans om je hoofd,
ze zijn een ketting om je hals.

Met een puber in huis, denk ik vaak aan deze zin, en dan vooral “Waarom doe je het niet?” waarom luister je niet naar onze wijze lessen??.

Om vervolgens ook te beseffen, dat ik ook jong ben geweest.
Ondanks al mij frustraties afgelopen jaar, was er altijd een stemmetje diep in mij, wat zei :”het komt goed”. Mijn ongeduld, was het hier alleen niet altijd mee eens.
Nu, nu moet ik zeggen, dat het langzaam begint te komen, en dat ik, heel cru gezegd, ontdek dat ik niet genoeg vertrouwen heb gehad. Al is dat eigenlijk ook weer niet waar. Het vertrouwen was er wel, maar het ging mij niet snel genoeg, dat was meer het probleem.
Maar goed, ik heb uiteindelijk een paar verzen opgeschreven en in mijn Bijschrijf Bijbel ook wat dingen geschreven. Ik ontdekte dat kleuren nog niet voor mij is weg gelegd, dus wie weet komt dat nog en tot die tijd blijf ik lekker schrijven.
Het bijzondere vond ik dit; na het lezen en schrijven heb ik alles nog even laten bezinken en gebeden. In de avond ben ik mijn bevindingen op de Facebook groep gaan delen.
Ik schreef daar:
Lieve zussen, wat mooi om alle verhalen te lezen . 
Wat mij meteen opviel was vers 2: “Ze bieden wijsheid en zijn een leidraad in het leven, verdiepen in het inzicht en bevatten wijze lessen over recht, rechtvaardigheid en eerlijkheid”.
De laatste tijd ben ik steeds met mezelf in conclaaf over wat goed en minder goed is, wat is wel of niet rechtvaardig in mijn ogen, maar vooral in Zijn ogen……….Wat mij ook aansprak was vers 8,  het stukje over de lessen van je vader. Mijn vader heb ik eigenlijk nooit echt gekend, en sinds ik ca 12 jaar geleden God mocht leren kennen, heb ik hem altijd als mijn vader gezien, de vader die ik nooit gehad heb…….

Afijn na het schrijven, ben ik nog even aan het opruimen gegaan. Vers 8 bleef door mijn hoofd heen spoken, maar waarom?
Het viel mij vanmorgen op, dat ik veel had opgeschreven, maar niet vers 8.
Ik bleef in vers 2 “hangen”, maar schijnbaar is 8 belangrijker?!. Ik ervoer dat ik Zijn woorden als een krans op mijn hoofd mag dragen,  als een ketting om mijn hals. Ik mag trots zijn op wat Hij mij leert, wat Hij mij laat zien en mij onderwijst. Ik mag dit uitdragen, met trots, en het als een leidraad in mijn leven laten zijn, en laten zien.
Net zoals vers 33 zegt:”Wie naar mij luistert zal veilig zijn, hij hoeft geen angst te hebben voor het kwaad”.
En ik ben ook van mening dat wij niet in angst hoeven te leven, zolang wij vertrouwen op onze Heer, onze Vader, luisteren naar zijn lessen. Dan zijn wij veilig geborgen in zijn armen.
Amen.
Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.