On our way..

Het nieuwe jaar is begonnen, ik zie goede voornemens voorbij komen, en de daarbij behorende frustraties. Is het niet een beetje vroeg hiervoor? het jaar is net begonnen.

Wat doe je als vrouw, moeder, partner in zo’n nieuw jaar? heb je goede voornemens? bijvoorbeeld:

  • Ik ga meer bijbel lezen.
  • Ik ga mijn relatie met God verbeteren.
  • Ik ga mijn kinderen/anderen meer over God vertellen.
  • Ik wil een vrouw naar God’s hart worden.
  • Ik wil een voorbeeld zijn voor andere vrouwen.
  • Ik wil de liefde van God laten zien.
  • Enz. enz. enz.
Leg je jezelf een voornemen op? of is het een idee wat je graag zou willen?
Mijn valkuil was dat ik veel las, en net zo wilde zijn als al die andere vrouwen. 
In mijn hoofd was het perfecte plaatje gecreëerd: thuis zijn voor de kinderen, veel bijbel lezen en stille tijd houden, liefdevol naar je man zijn, zorgen voor een net en opgeruimd huis.
Nou ik wil die droom meteen even doorprikken, dit lukte dus niet, het mooie plaatje frustreerde mij, omdat ik aan iets moest voldoen wat ik niet was. 
Lieve vrouwen, en ook mannen, hou op met voldoen aan een plaatje wat er zo mooi uitziet. 
Natuurlijk mag je dromen hebben, en een doel, maar verleg je uitzicht…
Kijk naar God, kijk naar het plaatje wat Hij voor jou in beeld heeft, dan kan je gaan genieten en rust vinden.
Afgelopen dagen moet ik denken aan een uitspraak die van de zomer aan mij verteld is:
“Doe toch niet zo moeilijk, wij mensen maken het onszelf zo moeilijk, ga genieten. Altijd maar praten over geestelijke strijd, de boze (of welke naam je het ook geeft) brengt je nergens.
En nee, het brengt je inderdaad nergens. 
Verleg je blikveld, God heeft zoveel voor ons bedacht, en wij denken constant maar aan het vervelende, het negatieve”,zijn bij het minste of geringste al uit het veld geslagen.
Job is voor mij een groot voorbeeld. 
Toen ik net tot geloof kwam, las ik het boek Job, het intrigeerde me, al wist ik niet waarom, maar het las makkelijk weg omdat het herkenbaar was. 
Herkenbaar was de ellende die hem overkwam, de rest, tja dat nam ik voor lief.
Nu ben ik me aan het verdiepen in Job, en heb ik wat voorbeelden of zal ik het voornemens noemen?!
Iedere dag probeer ik een moment te pakken om mijn kinderen aan God op te dragen, of in ieder geval voor ze te bidden. En eerlijk is eerlijk, de ene keer noem ik 1 naam en de andere keer noem ik ze alle 4, het is net wat er op dat moment op komt

Ik wil me iedere dag bewust zijn van de vraag: Heb ik ontzag voor God? 

Zie ik in hoe groot Hij eigenlijk is? Wat Hij kan en wat Hij voor mij en mijn gezin doet?
Wat Hij mij wil vertellen, en laten zien?
Wil ik me bewust zijn van alles wat ik bezit en voor mag zorgen. Dat alles heb ik namelijk van God in “bruikleen” gekregen, en moet ik naar eer en geweten “verzorgen”. 
En besef ik me dat ik kan blijven klagen, en naar een half leeg glas kan kijken, maar ik kan ook op zoek gaan….. Op zoek naar rijkdom.
of zoals de NBG zegt:

“Zij wachten op de dood, die uitblijft, ze zoeken naar Hem, meer dan naar schatten”
Ik wil op zoek naar schatten en rijkdom en ik verlang niet naar de dood. 
Dit alles kan ik maar op 1 manier doen, en dat is op zoek naar God. Door  te lezen, door te bidden, door contact te hebben met broers en zussen.
Ik kan dit NU doen, omdat God mij dit alles gegeven heeft, op de tijd dat Hij het goed vond. Ik weet nu dat als Hij mij eerder dit alles had gegeven, ik het niet had gezien of geaccepteerd.
Waar sta jij? word er aan jouw deur geklopt en sta je open voor Zijn ideeën? kan je beetje bij beetje je eigen ik loslaten en God volledig vertrouwen in plaats van doorstomen en het (achteraf gezien) op je eigen manier doen?
Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Eve Jansen on 8 January 2016 at 14:35

    Mooi blog en je hebt gelijk, we willen lijken op een ander, maar God heeft ons uniek gemaakt en we moeten dus zoeken naar onze dna in Hem.

Reacties zijn welkom.