Wat is werelds, wat is geestelijk…

Liefdevol (als het goed is) worden wij op opgevoed door onze ouders (in de meeste gevallen). Wij krijgen waarden en normen mee.
We leren op school hoe dingen moeten gaan, overal is een reden voor.

Ik ben van de generatie, in de ochtend brood, in de middag brood en in de avond warm eten.
Mijn lichaam dacht hier anders over, en vanaf het moment dat ik op mij zelf woonde, at ik met regelmaat in de ochtend of middag een warme hap.

Gevoelsmatig nam ik afstand van potjes en kookte veel zelf, geen zakjes en pakjes.
Mijn kinderen aten van kleins af aan met de pot mee, en potjes kocht ik alleen als we echt weg gingen en ik niet wist wat daar voor de kids te krijgen was. Veel mensen vonden dat toen raar.

Zelf ben ik opgevoed door mijn moeder, en later door haar en mijn stiefvader.
Kinderen krijg je, daar zorg je voor, ben je voorzichtig mee, leer je waarden en normen.
Wat een cadeautjes zijn het toch als je ze krijgt.

2 jaar geleden hebben wij een lastige beslissing moeten nemen omtrent een van onze “cadeautjes”
Onze “2e” dochter, was gediagnosticeerd met autisme, ging van de basisschool naar middelbaar onderwijs.
We kozen bewust voor een kleine school, met gewoon onderwijs, wel veel praktijk onderwijs.

Helaas ging het een paar maanden goed, maar toen barstte de bom.
Haar autisme werd steeds duidelijker zichtbaar, voor ons, niet voor de buitenwereld.
Op school wist ze zich voorbeeldig te gedragen, iedereen vond haar lief, zorgzaam, geweldig enz. enz. Als ouders zijnde voelden wij ons niet serieus genomen door de school.
Toen het thuis zo escaleerde, en ze een paar dagen een time out kreeg bij de hulpverlenende instantie werden we raar aangekeken. Dit kon niet, dit was Délana niet, wij deden het niet goed.

Wat ben ik boos geweest, op school, maar vooral boos op God, vol verdriet.
Ik begreep niet waarom ik een dochter had gekregen en nu niet voor haar kon zorgen. En wat ik toen heel erg vond, waren de muren die ik tegen kwam.

We moesten een beslissing nemen, want thuis ging het niet meer. Haar vader, mijn ex man, heeft haar toen tijdelijk in huis genomen. We hadden, en hebben nog steeds goed contact met elkaar en bespreken alles samen.

God heeft mij in die periode, langzaam maar zeker in een bepaalde richting geduwd. De richting van besef, dat zij niet meer thuis kan wonen, maar dat er ergens anders een plek voor haar gezocht moest gaan worden.
God heeft ons geleid naar de plek waar ze nu woont.

Ze woont nu al 1 1/2 jaar ergens anders, een woongroep met meiden. We hebben hoogte punten en soms dieptepunten, maar ze groeit.
Dat ze op de groep een half jaar nodig hadden om haar een beetje te leren kennen zoals ze echt is, verbaasde mij niet, maar we werden serieus genomen en dat was een fijn gevoel.
Geen verwijtende berichten meer, geen boze brieven, geen AMK melding (die overigens door jeugdzorg zo de prullenbak in geschoven werd)
Nee wij als ouder, kregen nu eindelijk bevestiging van onze bevindingen, maar wat ik belangrijker vind, Délana kreeg de hulp die ze nodig had en nog heeft.

Ons cadeautje woont niet meer thuis, we zien haar regelmatig, maar ze heeft de plek gekregen waar God haar wilde hebben. Daar ben ik van overtuigd.
Deze overtuiging werd mij vandaag weer bevestigd, toen we samen met haar gingen kijken naar een middelbare school. De locatie waar ze nu woont, daar volgt ze e-learning, maar ze is er klaar voor om weer naar school te gaan.
Na het gesprek en de rondleiding, besefte ik, deze school biedt haar wat ze nodig heeft. Er is geen enkele school in onze omgeving die dit kan bieden. Ze zit op haar plekje.

Een vriendin van mij, zit in een soortgelijke situatie met haar kind, en toen we het er laatst over hadden, werd duidelijk dat onze vriendschap niet voor niets is. God heeft ons samen gebracht, ze mag van mij horen hoe ik door die periode heen ben gegaan en ga. Zij loopt als het ware wat stappen achter mij.
Ik ben dankbaar dat ik er voor haar mag zijn.  Ik ben dankbaar dat God voor onze kinderen zorgt.
Tijdens een van onze gesprekjes, schoot mij te binnen dat Mozes in een mandje in de rivier werd gelegd en opgevoed werd door iemand anders.

God zei tegen mij dat wij in dezelfde situatie zitten, en ik besefte ineens dat wij opdeze wereld leven, maar geestelijk moeten denken. Dat geestelijke denken was mij zo vaak duidelijk geworden in het hele proces. 
“Geloven is vertrouwen op dat wat je niet ziet”
Laten wij geestelijk denken, hoeveel strijd we ook mee maken, God weet wat goed voor ons is, en dat is niet altijd de wereldse manier van denken.

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Eve Jansen on 5 February 2016 at 20:10

    God maakt geen fouten.

Reacties zijn welkom.