Concepten….

Jaren geleden had ik het gevoel dat ik wat met schrijven moest gaan doen, mijn verhaal moest gaan delen met anderen, daardoor is mijn blog ontstaan.

Met regelmaat heb ik het “gevoel” dat ik dingen moet delen, dat ik dingen moet opschrijven, maar vaak komt er dan weer wat tussen waardoor ik niet ga schrijven, of komen de teksten op onmogelijke manieren binnen. Als ik onder de douche sta, of s’nachts wakker word, in de auto zit, noem maar op.

Ik ben aan twijfelen, was dit dan wel wat God met mij wilde?
Waar haalde ik de rust vandaan om te gaan zitten, om God te volgen, te luisteren naar wat Hij zegt, de teksten te schrijven waarvan hij wil dat ik ze schrijf.
Poe en dan word er gevraagd om persoonlijke dingen te delen, nou dat doe je niet zomaar even op het web, wie weet wie het leest?!

Stukje bij beetje komt er meer zelfvertrouwen om de hoek kijken, meer vertrouwen in God, meer samenzijn met God, bevestigingen, en durf ik uit de boot te stappen.

Mijn blik vooruit, gericht op God, niet achterom om te checken of ik wel echt op het water loop, uit ongeloof of uit hoogmoed “kijk mij nou lopen”.
Nee vooruit…

Ik zag dat ik veel concepten heb staan en ik heb hieronder  een stukje uit 2012, pfff dat is gewoonweg 4 jaar geleden.
Ben ik al 4 jaar aan het dwalen…. Afijn ik zou vooruit blijven kijken en niet achterom, maar waar was ik nou mee begonnen die dag:

Moeite met praten, tegen gehouden worden, wir war van gedachten hebben en gewoon merken dat het een soort van stemmen zijn die een discussie aan gaan, het “duivel-engel op je schouder” effect….
Waar moet je beginnen, het gevoel hebben dat er zoveel in je hoofd zit wat je kwijt wil/moet. 
Willen huilen, maar geen traan kunnen laten, en dan gaan huilen als je in een normaal gesprek bent met iemand.
Gedachten hebben die je niet wilt hebben…..

Waar houd het op????
In de auto, vlak voor het slapen, onder de douche, op alle onmogelijke plekken heb ik gedachten die ik graag op papier wil zetten of wil delen met iemand, op het moment dat ik dan de kans heb om het op te schrijven ben ik het kwijt, weet ik niet meer wat ik wilde zeggen. Waarom nou??? Het frustreert, doet pijn, geeft zoveel onmacht en strijd. Wat is dit??

Een hoofd vol, zoveel willen doen maar niet weten waar te beginnen, en als je dan weet wat je planning is ben je het met 5 minuten weer vergeten omdat het gewoon niet blijft hangen…..
kan geen rust vinden, wil alles af hebben maar dat lukt niet…

spanning in je lichaam, iedere spier voelt strak aan….

Tja, conclusie: een strijd die dus al jaren duurt., maar ik blijf gewoon lekker schrijven.
Op mijn blog, mijn to-do lijstjes en wat er maar voorbij komt.

Dank je wel voor het delen op:

4 Comments

  1. Dieneke on 6 June 2016 at 04:56

    Blijven schrijven hoor!

  2. Eveline on 3 June 2016 at 22:07

    Schrijven gaat alleen goed als het uit je hart komt. Ik geniet van je blogs. xxx

Reacties zijn welkom.