Een jarige zonder feestje

Vandaag is het 15 jaar geleden dat we dochter nummer 2 mochten verwelkomen.
Helaas dit jaar geen feest omdat ze niet thuis is.

Altijd al het gevoel gehad dat ze anders is dan anderen, maar ik kon er nooit mijn vinger op leggen.
Uiteindelijk in groep 6 basisschool, toch doorgezet en ontdekt dat ze een Autisme Spectrum Stoornis (ASS) heeft. Pdd – Nos werd er geconstateerd.

Dit verklaarde een heleboel, maar voordat deze diagnose gesteld was, was er toch wel weer ruim anderhalf jaar voorbij.
In de laatste jaren van de basisschool, had ze met regelmaat boze buien, was ze onbereikbaar, en wisten we niet wat we moesten. We kregen hulp d.m.v. PGB.
Een begeleidster keek thuis met ons mee, pictobord werd ingesteld, en allerlei tips en trucs werden uit de kast getrokken. Er was begeleiding voor ons als ouders, maar ook voor zussen en broertje. Hoe konden we elkaar beter gaan begrijpen?.

Helaas was de overgang van basisschool naar middelbare school te groot. Thuis werd een onhandelbare situatie, waar iedereen onder leed.
Er was meer aan de hand, maar wat? We kregen onze vinger er niet op.
Na veel gebed, kregen we een plekje bij een behandelcentrum aangeboden. Er werd niet alleen Pdd-Nos geconstateerd maar meer.

In die periode ben ik boos, verdrietig en teleurgesteld geweest. Ik krijg een dochter, maar kan niet voor haar zorgen, begrijp haar niet, wat is nou de bedoeling hiervan?.
Ondanks dat was God steeds aanwezig, en liet hij mij door teksten, bemoedigingen en meer, zien dat Hij het in Zijn hand had.

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat Délana uit huis is gegaan. Haar behandelaars hebben ruim 3 kwart jaar nodig gehad om haar te begrijpen, en staan af en toe nog voor verassingen. Gelukkig begrijpt ze zichzelf ook steeds beter, en kan ze zichzelf steeds beter kenbaar maken aan de dierbaren om haar heen.

Ondanks alle “stickertjes”, die ons in dit geval veel goeds hebben gebracht, is het een schat van een meid, die ik ca. 1x in de 2 weken zie. We bellen met regelmaat, of appen.
Sinds kort kan ze zelfstandig naar een middelbare school en haar toekomst gaan “plannen”.
Ons plan was het zeker niet om haar ergens anders te brengen, maar God had andere plannen.

Enkele maanden geleden, verkeerde een vriendin in een soort gelijke situatie. Ook zij kon het niet verkroppen dat haar kind niet meer thuis zou blijven wonen.

Ik kreeg toen het beeld van Mozes die in een mandje werd gelegd, en werd opgevoed door de dochter van de Farao.

Soms loopt het anders dan wij denken, anders dan het “normale” wereldse denken, maar is dat denken wel normaal?

Ik ben me er bewust van geworden, dat we niet werelds moeten denken, maar geestelijk, op God’s manier.
En een dag van vandaag doet me dan weer met beide benen op de grond zetten.
Ik ben verdrietig, maar blij. Blij met een dochter die op een fijne plek, voor haar, 15 jaar mag worden. Die mag uitgroeien tot een mooie jonge vrouw.

Dank je wel voor het delen op:

2 Comments

  1. Natasja Pruimboom on 14 June 2016 at 05:51

    Dank je Dieneke, daar ben ik ook echt van overtuigd

  2. Dieneke on 13 June 2016 at 20:34

    Van harte gefeliciteerd!
    Heel mooi hoe jij hier in staat samen met God.
    Hij zorgt voor haar!
    Liefs, Dieneke

Reacties zijn welkom.