Geloven in eenvoud…

Wat is geloven nou eigenlijk??

Afgelopen weken is het wat onrustig in mijn leven, ben ik even op scherp gezet als het ware en gaan nadenken.  Wat is dicht bij God leven nou eigenlijk? Wanneer weet je of je dicht bij God leeft? Wanneer weet je of je de Heilige geest hebt ontvangen? Werkt God nog wel door mij heen? Hoe wil God dat ik verder ga? maar bovenal wat wil God van mij?

Door middel van Facebook doe ik mee aan bijbelstudies van Good morning Girls, deze keer behandelen we het boek Jakobus en hiervoor was Prediker aan de beurt. 2 boeken die mij goed aan het denken zetten. Sinds ik me op deze manier bezig houd met het bestuderen van de bijbel, merk ik dat ik meer kennis krijg, God beter leer kennen, maar bovenal vaker in de spiegel kijk om te checken of ik op Jezus ga lijken.

Door het lezen van de bijbel, leer ik hoe jezus leefde, leer ik hoe God het bedoeld heeft, maar waar ik aan een kant heel krampachtig alles probeer op te volgen, wil ik aan de andere kant gewoon geloven als een kind. Toch vind dat lastig, want geloven als een kind houd in dat je onbevangen dingen doet, nou is dit normaal gesproken niet zo moeilijk voor mij, maar doordat ik netjes ben opgevoed en waarden en normen mee heb gekregen die van “deze wereld zijn” word het toch wel lastig, want hoe vaak staat er in de bijbel wel niet wat je kan en soms moet doen, wat totaal niet strookt met het wereldse, normale, hedendaagse denkpatroon??

Kunnen wij nog wel leven in eenvoud? Hoe vertel je mensen dat geloven ook in eenvoud kan? Dit kan, maar accepteer je de gevolgen, durf je open en eerlijk te spreken? wetende dat het niet altijd goed aankomt, maar dat je de woorden spreekt die God jou geeft? Durf je er op te vertrouwen dat je woorden krijgt van God op de juiste momenten? zoals jakobus 3:5-6 zegt onze tong is een heel belangrijk onderdeel wat iets kan maken of breken.

 

Horen zien en zwijgen

 

Vroeger was ik een “opgewonden standje”, mijn tong had ik absoluut niet in bedwang, besefte vaak niet eens wat ik een ander aan deed, of vond het niet belangrijk genoeg. Nu naar ruim 10 jaar wandelen met God, is mijn tong wat meer beteugeld, Jakobus 3:13-18 zegt het heel mooi. Laten wij niet egoïstisch of jaloers zijn, maar help elkaar. Al gaandeweg zal je zien, dat “ondergeschikt zijn” zoals met het vaak verwoord, je veel rust geeft. En in die rust, leer je Zijn wil te verstaan, en als je dan ook je ogen nog eens goed open doet en geduld hebt, zie je wat God doet voor en naar mensen door jouw gedrag. Ook al klinkt dit nu heel onwerkelijk ik zal je een voorbeeld geven:

Geloven als een kind houd voor mij in dat ik luister naar mijn gevoel. Vandaag las ik een gebedsvraag van een van mijn zussen van de Jakobus studie. Op dat moment krijg ik het lied “The storm is over now” van Kirk Franklin in mijn hoofd. Dit wilde ik plaatsen in de groep vanaf Youtube maar voordat ik het in de gaten had zette ik er de versie van R. Kelly op. Meteen maar even de tekst erbij opgezocht en eigenlijk was ook deze tekst heel passend, blijkt achter af. Als dan ook nog blijkt dat dit een bemoediging is voor de desbetreffende persoon, of misschien wel voor iemand anders in de groep, dan is dat voor mij weer een bemoediging om nog meer bijbel te lezen en dichter bij God te komen. Net als een kind in de snoepwinkel, blij zijn met iets kleins en misschien wel onbenulligs in andermans ogen maar er heel lang van kunnen genieten.

Geniet je mee van 2 mooie liederen?.

 

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.