Kletsen tijdens het borrelen….

Van de week waren onze buren gezellig op de borrel. Dit doen we 1 keer in de zoveel tijd, gewoon even gezellig kletsen, met een borrel erbij, meestal een wijntje. Dit kletsen gaat altijd over van alles en nog wat, ik kan hier altijd enorm van genieten, ook dit keer weer.

Op gegeven ogenblik kwamen we op Amira…. Amira?? wie is dat?? Nou dat dacht ik dus ook hahaha. Amira heeft in 2013 mee gedaan aan Hollands Got Talent, en heeft gewonnen. Eerlijk gezegd zei het mij helemaal niets, maar Patrick en de buren wisten precies waar het om ging.

Waar ging ons gesprek nou over; Een meisje van, toen,  9 jaar wat een opera lied zingt. Nu ben ik totaal geen fan van opera, dus de bijzonderheid hiervan kan ik jullie helaas niet vertellen, maar door de buren en manlief, weet ik dat dit, wat zij deed, dus heel erg bijzonder is. Dat dit normaal gesproken “niet kan”.  Er zou ook gezegd zijn, dat op het moment dat ze begint te zingen, haar ogen veranderen, dat er “een oude ziel” in haar komt, die haar zo laat zingen….

Dit soort opmerkingen, laten mijn haren altijd een beetje overeind staan, vind ik raar, beetje eng zeg maar, maar goed, op You-Tube het stukje op gezocht en gekeken:

 

Zoals ik al zei, ik ben geen opera fan, maar dit klinkt voor een 9 jarige wel heel professioneel, wow.

Toch zat het me niet lekker wat er gezegd werd over die “oude ziel”, het klopte niet in mijn beleving. Ik werd er bij bepaald dat er in matteüs 19:14 staat dat het koninkrijk van God is voor wie zijn als hun (de kinderen). Ik zie het als een hele mooie gave die Amira heeft gekregen, en doordat zij er zo “kinderlijk” er mee omgaat, zij hem ook goed benut. Ze ziet wat, doet het na en het lukt….

Hoeveel beren zien wij niet altijd op de weg als we wat willen proberen? wat komt er bij ons tussen als we wat willen doen?

Zij keek op You-Tube omdat ze wat wilde doen, net zoals haar broertje, ziet wat ze mooi vind en probeert het. Ik wil ook van alles, kijk ernaar, probeer het uit, maar voordat ik het uit probeer heb ik het uit gekristalliseerd, hoe of wat ik het moet of kan doen. Eigenlijk komen dan de beren op de weg en of het daarna nog lukt?? meestal niet zoals ik het in mijn hoofd had.

Wat ik probeer te zeggen is dit, als kinderen waren we onbevangen, klommen we in bomen, zongen we, speelden we, stunten we, eigenlijk deden we alles zonder er bij of over na te denken. Kijk eens naar de kinderen om je heen, hoe vaak hou je je hart wel eens vast als je wat ziet gebeuren? en eigenlijk gaat het 9 van de 10 keer goed.

Zou het niet een onbewust vertrouwen in zichzelf zijn?  geen gevaar zien? wat het is ik weet het niet, maar ik wou dat ik het nog had, dat ik net zo onbevangen was, ergens naar kijk en het doe.

Voor mij is dat net zo met het geloven in en vertrouwen op God. verstandelijk weet ik dat ik alles kan want Hij is bij mij, maar doen… nee niet altijd. Ik hoop dat ik dit steeds vaker en steeds makkelijker kan gaan doen.

Kijk en doe…. doe jij dat ook??

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.