Loslaten moet je leren.

Vandaag was een aparte dag, waar ik vanmorgen om 7:00 uur dacht “goedemorgen deze morgen, we maken er een leuke dag van” ben ik nu moe, verdrietig en zit ik mezelf eigenlijk een beetje in de weg en denk ik alleen maar “loslaten moet ik nog steeds leren”.

17 jaar geleden werd onze oudste dochter geboren, de afgelopen periode is niet makkelijk geweest. Een puberende puber in huis, die deze zomer eigenlijk stage moest lopen, maar dit niet heeft kunnen afronden door puber gedrag.
Soms zitten we als ouders met ons handen in het haar, maar als ik dan de verhalen om me heen hoor, schijnen sommige dingen toch ook wel redelijk “normaal” te zijn deze tijd. Al denk ik hier zelf wel eens anders over, maar ja ik kan mijn jeugd niet vergelijken met de tijd van nu, oftewel loslaten.

Haar verjaardag vierden we niet vandaag , ze is er namelijk niet. Djaëla logeert al een paar weken bij mijn schoonzus en zwager, die een eetcafe hebben, waar ze meewerkt in de bediening. Ze vind het helemaal super, vermaakt zich prima, werkt hard en komt half september weer thuis om weer naar school te gaan.

Al met al een rare dag, een verjaardag zonder jarige

 

Jarige

 

Maar goed, het was vandaag dus wakker worden, en denken “er is er een jarig, hoera hoera” maar dit was ook een gedachte die ik los moest laten, want ik moest om 8:15 uur in de auto zitten.
Onze 2e dochter ging vandaag verhuizen. Na 2 jaar en 2 weken in een behandelcentrum gewoond te hebben, gaat ze verhuizen naar een gezinshuis. De afgelopen 6 á 7 jaar gaan weer als een film in mijn hoofd voorbij, en zeker de afgelopen 3 jaar.

Pfff over loslaten gesproken, dat was een harde dobber. We moesten accepteren dat ze niet meer thuis kon blijven wonen vanwege haar autisme. Dat ze een jaar in het behandelcentrum zou blijven, in een woongroep met meiden zou wonen, dagelijkse therapie en school. Mijn moederhart heeft wat gehuild, boosheid geuit, heeft zich vaak onbegrepen gevoeld en zo kan ik nog tal van emoties opnoemen. Het proces van je kind loslaten begon voor mijn idee veel te vroeg, ze was pas 13.

Het traject van een jaar werd, doordat er geen geschikte opvolg plek gevonden werd, dus uiteindelijk 2 jaar en 2 weken. Vandaag mocht ze naar het gezinshuis verhuizen, naar een nieuwe kamer, een nieuwe plaats een nieuwe omgeving. En dan moet je als moeder zijnde toch weer een stukje loslaten, en je kind overgeven aan andere “ouders”. Toch heb ik er het volste vertrouwen in en blijft exodus 2: 1-10, over Mozes, nog altijd voor mij van belang. Ze is en blijft een dochter, uit mij geboren, maar ze is ook een kind wat ik gekregen heb om voor te zorgen.

Voor sommigen zal dit verhaal onbegrijpelijk zijn, en anderen zullen het begrijpen. Ik kan alleen maar zeggen, ieder heeft een eigen weg te gaan. Als ik terug kijk naar mijn verleden denk ik wel eens “dit had niemand verwacht”, en zo denk ik ook over mijn kinderen. Ik kan niet vooruit kijken maar vertrouw op God, lees teksten zoals: Prediker 11:5 en Jesaja 55:8-11.

Maar goed, vanuit Lelystad naar Friesland, anderhalf uur rijden, hebben we alle haar spullen over gebracht en nog even gezellig gekletst.

Slaapkamer Delana

 

 

Haar nieuwe kamer, nu nog erg roze, wat absoluut niet haar kleur is, maar die word aangepast. Slaapkamer Delana

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na deze rit, kon ik er voor kiezen om anderhalf uur terug te rijden naar huis, of Djaëla te verassen, en dat laatste is het geworden. Op naar Coevorden om dochterlief te verassen, ze vond het geweldig.
Na de koffie en het gebak, nog even bijgekletst en toen weer in de auto, op naar huis.

Langzaam aan begonnen emoties toch de overhand te nemen, het loslaten is toch moeilijker dan dat ik dacht. Thuis gekomen had ik ook even de tijd nodig om weer tot mezelf te komen, wat tranen te laten om daarna weer mijn rust te vinden totdat ik een WhatsApje kreeg van mijn buurvrouw: Er staat wat voor je deur!

 

Bloemen van miranda                                   Kaartje van Miranda                            En ja hoor daar gingen de tranen weer…

 

 

 

Al met al, een dag die nog dagen door zal “werken” in mijn gedachten, een dag diehet proces van loslaten, weer een stapje verder heeft gebracht, een dag die waardevol is en waar ik dankbaar voor ben.

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.