Praat jij wel eens met iemand die je niet kent?

Voordat ik geloofde dat God bestond, heb ik met regelmaat met Hem gepraat.
“Huh” hoe kan je nou met iemand praten die je  niet kent, die je nooit gezien hebt?

Het was eigenlijk altijd in moeilijke periodes in mijn jonge leven, dat ik help geroepen heb omdat ik het even niet meer wist. Ik zal je wat voorbeelden geven:

Oma

Mijn oma was mijn alles, bij haar kon ik altijd terecht, met haar praten, stil zijn, gewoon alles.
Toen ze ziek werd en heel erg dement werd deed me dat veel verdriet, het ging allemaal zo snel, ik raakte mijn “maatje” kwijt.

Ik ging met oma altijd met kerst naar de kerk, ben met haar mee geweest op vakantie, als tiener tussen allemaal bejaarden, naar Spanje.  Oh ja, ik vond haar ook wel eens vervelend, als ze ongeduldig werd en vond dat men haar verkeerd behandelde. Soms schaamde ik me ook wel eens voor haar, maar desalniettemin ze was mijn alles. Ik vond het dan ook verschrikkelijk toen ze kwam te overlijden en heb daarna nog met regelmaat met haar “gepraat”, al was het meer een eenzijdige conversatie vanuit mijn kant.

 

Mijn oma en ik

Tienertijd

In mijn tienertijd heb ik het soms zwaar te verduren gehad, maar ook veel mooie moment mee mogen maken, maar tijdens de moeilijke momenten ging ik  “in gesprek”. Toen wist ik absoluut niet met wie of wat, kreeg ook niet echt antwoord. Het was meer dat ik mijn “ei kwijt was, en dat het mij rust gaf.

Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik op school kwam, basisschool, en mijn meester stond bij de voordeur. Dit was raar want hier stond hij nooit, maar hij moest ons wat vertellen, er was een klasgenootje overleden.  Ik denk dat we toen een jaar of 10 waren, onbegrijpelijk, en eerste keer naar een begrafenis, ik wilde antwoorden.

Daarnaast is dit ook de periode geweest dat ik seksueel misbruikt ben, ook hier was mijn schuilplaats mijn gesprek.

 

Volwassene

Vanaf mijn tienertijd heb ik veel geschreven en als jong volwassene ben ik daar mee door gegaan, als ik nu terug kijk, zijn dat ook hele gesprekken die ik in mijn dagboek schreef, met veel vragen.

Voor mijn gevoel kwam mijn 1e echte gebed in 2003. Op 1 mei dat jaar was ik bevallen van Danishá en nog geen 10 weken later werd Djaëla, op een zondag avond, erg ziek. Ze had hoge koorts, dus met een paracetamol naar bed. In de nacht nog een paar keer bij haar gekeken en na een spuugpartij gedoucht, is ze weer gaan slapen. De volgende ochtend kwam ik bij haar en toen lag ze in haar ontlasting en had hele hoge koorts, dus heb ik meteen de arts gebeld. het advies was paracetamol en het in de gaten houden, het kon een koortsstuip zijn. Mijn gevoel trok me naar internet toe en ik belandde op een pagina die over kinderziektes ging.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik terecht kwam bij de ziekte meningokokken en meningitis… Dat was schrikken, maar er gingen heel veel alarmbellen bij mij af, alles wat daarna gebeurde ging in een flits, we noemde het toen toeval maar ik kan nu zeker zeggen dat het geen toeval was.

De vervangende huisarts die ik aan de telefoon had, kwam met hetzelfde en stuurde ons door naar de eerste hulp. Binnen no time lag ze in het AMC op de intensive care en moesten we er rekening mee gaan houden dat ze het niet zou overleven.

 

Djaela is ziek

In die week ben ik met regelmaat op mijn knieën gegaan en heb om een wonder gevraagd en dat wonder gebeurde.
Op maandag ging ze naar de intensive care en op zaterdag mocht ze terug naar het ziekenhuis in Lelystad. De artsen zeiden dat het een wonder is dat ze 1. het overleeft heeft en 2 dat ze daarbij ook zo snel weer op de been was.

Een wondertje, wat afgelopen vrijdag 17 jaar is geworden, en waar ik tot op de dag van vandaag God dankbaar voor ben, en dankbaar dat Hij zich toen liet horen – zien.

 

Op al deze momenten heb ik nooit echt het besef gehad van een aanwezige, levende God, ik praatte gewoon en had niet eens in de gaten dat ik antwoord kreeg.  Pas in 2005 had ik in de gaten dat er echt meer was tussen Hemel en Aarde en dat ik dus echt in gesprek kon met iemand die ik niet kon zien, alleen dit keer kreeg ik antwoorden.

 

Gedicht

 

Nog steeds heb ik vragen, nog steeds zoek in antwoorden en nog steeds praat ik en denk ik soms met wie praat ik..

Alleen dit keer leer ik “de onbekende” kennen.

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.