Moederschap en scheiding

Afgelopen week schreef ik over Moederschap en hoe ik mijn Moederschap begon.

De reden dat ik hier over begonnen ben, is omdat ik in de loop der jaren gemerkt heb hoeveel vooroordelen er zijn over moeders en vrouwen, en zeker over moeders en scheiding.
Ondanks de vele echtscheidingen, is er toch nog altijd de grote verwachting dat men gelukkig getrouwd is en kinderen heeft. Als je zegt dat je gescheiden bent, heerst er toch nog een soort taboe, het is lastig om er over te praten.
Als ik zoek naar percentages op internet, CBS, zie ik dat er ca. 40% van de getrouwde stellen dan wel geregistreerde partnerschappen beëindigd worden. Volgens het NJI zijn er ca. 70 duizend scheidingskinderen per jaar.

 

Scheiding

Om mij heen hoor ik ook met grote regelmaat, dat men gaat scheiden, om wat voor reden dan ook, en dat maakt mij verdrietig.
Ik ken beide zijden van het verhaal, ben zelf door mijn moeder opgevoed omdat mijn vader er niet meer wilde zijn. Heb zelf een relatie gehad, waaruit mijn oudste is geboren, en deze relatie eindigde, toen ik wist dat ik zwanger was. Daarna ben ik getrouwd, kreeg nog 2 dochters, en gescheiden.
Ik zie dus wat het met ouders doet, maar ook zeker wat het met kinderen doet.

 

Vroeger was het zo dat je uitgehuwelijkt werd, dat je jong trouwde en hoe dan ook bij elkaar bleef. Scheiden was “Not done”. Met dit in het achterhoofd, is men denk ik “creatief” met de relatie omgegaan in tijden van problemen, onvrede enz.
Toen waren er geen scheidingsmakelaars, bemiddelaars, grote reclame borden dat men je wel helpt met scheiden. Toen was je de vrouw des huizes en regelde je alles m.b.t. het huishouden de kinderen en alle zorg daaromheen, je stond klaar voor je man.

 

Mijn scheiding.

Toen ik ging scheiden viel het mij op dat de scheidingsbemiddelaar vergoed werd maar de relatietherapeut moest je zelf betalen….. Ik heb mij dan ook echt afgevraagd in wat voor wereld leven wij? Worden we aangemoedigd om te gaan scheiden??? Nee, zo kan het toch niet bedoeld zijn?

Maar goed, mijn 1e huwelijk eindigde na 3 jaar, ondanks de hulp die we gezocht hadden. Tijdens deze periode raakte ik in gesprek met een collega, hij vertelde mij dat het bijbels gezien niet de bedoeling is dat je gaat scheiden, dat je er voor moet vechten en dat er altijd uitkomsten zijn.
Deze informatie was voor mij niet nieuw, ondanks mijn eigen verleden met mijn moeder (en later stiefvader) en de bijbel informatie die mijn oma mij probeerde mee te geven, voelde het ook alsof het niet “volgens plan” is.

Toch werd ik alleenstaande werkende mama van 3 kinderen, en met een gastouder die bij ons thuis kwam, mijn huisje op orde en een baan, had ik het prima voor elkaar dacht ik. Net zoals vele andere alleenstaande mama’s met mij, kon ik dit heel goed aan en was ik even klaar met mannen.
Vaak hoorde ik dat men het knap vond dat ik de balletjes hoog kon houden en de meiden alleen opvoedde. Ik was “super mama”.

Als ik er nu op terugkijk, 11 jaar later, gedoopt, wat bijbel kennis vergaard, hertrouwd en na 3 meiden nog mama mogen worden van een zoon, dan denk ik wel eens, had ik toen maar geweten wat ik nu wist. Niet dat ik terug wil naar die tijd, maar ik merk duidelijk verschil in opvattingen en “vechtlust”.
Waarom zeg ik dit, nou omdat manlief en ik er kort geleden ook mee wilden stoppen, en dit door hulp en bidden gelukkig niet hebben gedaan.

Tijdens het tikken van dit blog, heb ik youtube op staan, en nu net bij de laatste zin hoor ik Chris Tomlin met het nummer “How great is our God” luister je mee?

 

 

 

God in mijn verhaal.

Een ding weet ik wel, als ik God niet had gekend, niet naar hem had geluisterd, en niet had gebeden, dan had mijn huidige huwelijk ook geen stand gehouden. Hij is degene geweest die ons bij elkaar heeft gehouden, had ik naar omstanders geluisterd dan, had ik hun adviezen opgevolgd en was gescheiden. Waarom, omdat in de moeilijke tijden je niet positief over je partner kan praten, je alles vervelend vind, verdrietig bent enz. enz. je bent minder geneigd om naar jezelf te kijken en de schuld altijd op de ander af te schuiven, of dit nou terecht is of niet. Ook in maakte me hier schuldig aan. Maar in de flow van je emoties kunnen er rare dingen gebeuren lees Jakobus 3:2-6 eens.

 

 Taboe doorbreken!?

Eigenlijk creëren we dus zelf een beeld van gescheiden ouders, door negatief gedrag en negatieve gedragingen. We kunnen niet meer positief over elkaar praten, worden zielig gevonden, maar kan je ook je eigen spiegelen en kijken naar wat je anders had kunnen doen?
Ik heb altijd gezegd “Waar 2 kijven, hebben 2 schuld” en ik wil nu niet alle scheidingen over 1 kam scheren, begrijp me niet verkeerd. Maar moeders, zijn wij door de emancipatie niet veel zelfstandiger geworden? tenminste word dat niet gewoon van ons verwacht en voegen wij ons naar dat plaatje? maakt dat dat je iets volgt wat je misschien liever anders had gezien? Kunnen we koppigheid, taboe, eigenwijsheid en negativiteit, af en toe nog even aan de kant zetten en verder kijken dan ons neus lang is?

Mag de taboe over scheiden, NEE.. mag de taboe over problemen thuis doorbroken worden?
is er een mogelijkheid om, zonder of met schaamte, te praten over je relatie met een derde, op een manier waarbij negativiteit omgezet kan worden in kracht en objectiviteit om zo een relatie te redden? Kan je je eigen ik, een stukje opzij schuiven en verder kijken?

Doordat ik geen taboe ken over het praten over mijn scheiding, bijna scheiding en huwelijk, raak ik met regelmaat in gesprek met mensen die in een lastige relatie zitten, en ik heb gemerkt dat dat vaak tot bemoediging mag leiden. Ik hoop dan ook dat ik met dit blog mensen mag bemoedigen, en bij vragen mag je ze gerust stellen.

 

 

Dank je wel voor het delen op:

4 Comments

  1. eviegmg on 8 November 2016 at 18:19

    Dat het taboe over problemen thuis doorbroken moet worden ben ik 100% met je eens.
    Maar ik vind dat er nog steeds (ook in christelijke huwelijken) te snel over scheiden gedacht wordt en daar ben ik het toch niet mee eens. Zo heeft God het niet bedoeld en ik denk dat veel huwelijken gered zouden kunnen worden als mensen zich wat meer op God zouden richten ipv op hun eigen verlangens.
    Scheiden als er een Bijbelse grond voor is (verslaving of mishandeling bijvoorbeeld) moet wel bespreekbaar zijn.

    • Natasja on 8 November 2016 at 19:11

      hi evie, dat probeer ik ook aan te geven, dat er veel te snel aan scheiden gedacht word en dat dat eigenlijk niet de oplossing is, ik ben het er ook niet mee eens dat men voor scheiden kiest, en zoals je zegt in situaties van verslaving – mishandeling dan is het een ander verhaal.. Daarom schreef ik ook, als ik God eerder had gekend had ik andere keuzes gemaakt toen der tijd, maar aan de andere kant heeft God juist mijn huidige huwelijk weer bij elkaar gehouden.

  2. lookaroundthecorner on 8 November 2016 at 15:25

    Mooi geschreven ik heb het gedeeld.

Reacties zijn welkom.