Moederschap: mijn begin..

 

Moederschap, mijn begin, van moeder zijn.

 

En dan is die langverwachte wens uitgekomen, zwanger zijn en een kindje baren. Een nieuw leven begint, voor het kindje maar ook voor de ouders.

Toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, moest ik onverwachts een beslissing nemen.. Alleenstaande moeder worden of abortus.
Dat laatste was voor mij geen optie, en omdat ik zo achter het zwanger worden had gestaan, wist ik ook dat ik dit kindje wilde houden en groot wilde laten worden en dat is gelukt, ze is nu alweer 17 lentes jong.

Mijn moederschap heb ik niet met haar vader kunnen delen.
Zelf ben ik ook opgevoed door mijn moeder en later een “stiefvader” dus ik had enig idee hoe het moest gaan en zou voelen. Zij weet dan ook wie haar vader is en heeft gelukkig ook contact met hem.
Ik denk dat het belangrijk is voor kinderen om te weten hoe of wat, zelf vond ik het jammer dat mijn vader geen contact wilde.

Maar terug naar het moederschap;

Tijdens de zwangerschap zie je je lichaam veranderen, gaan je emoties met je op loop, en voel je jezelf als het ware veranderen. Je gaat nadenken over het leven, hoe gaat het straks met zo’n kleintje? Nu kan je zo de deur uitlopen, maar dan zal je rekening moeten houden met.

Ik heb er bewust voor gekozen om minder te gaan werken, stoppen ging niet vanwege het financiële plaatje, maar doordat mijn werkgever ouderschapsverlof aanbood, kon ik grotendeels bij mijn dochter zijn.

En dan begint het opvoeden, ja dat begint al op het moment dat ze geboren zijn.
Ik had een hele lieve buurvrouw en vriendin, die mij met raad en daad terzijde stonden. Mijn moeder adviseerde mij ook met regelmaat, maar dan merkte je toch wel een “generatiekloof”.

Vrij kort daarna mocht ik mijn moederschap delen met een partner, en wij kregen 2 dochters, die nu 15 en 13 jaar zijn. Deze 2 zwangerschappen waren niet te vergelijken met de elkaar, en ook niet met de 1e.  Het enigste wat gelijk was, was dat ik meiden in mijn buik had, ook al wist ik dat niet tijdens het zwanger zijn.

De opvoeding van de meiden verliep iedere keer anders, waar de oudste een hele makkelijke baby was, die je overal mee naar toe kon nemen, die overal sliep, en heel flexibel was, was “nummer 2” lastiger. Ik heb moeten zoeken naar de “gebruiksaanwijzing” (ik blijf het zeggen, volgende keer moet die erbij)
Zij had regelmaat nodig, wilde alleen borstvoeding en niets anders, kroop niet maar schoof op haar billen door het huis.
“Nummer 3” was ook redelijk makkelijk maar wel heel eigenwijs.

3 meiden opvoeden, daarnaast nog werken en een huishouden. Eigenlijk het normale beeld van tegenwoordig. Ik vond het ook niet meer dan normaal en alles liep zoals het moest lopen, op mijn huwelijk na. Dat eindigde na een aantal jaren.

Ik was weer een alleenstaande, werkende mama, maar dit keer met 3 meiden. Mijn lichaam heeft hier ook flink tegen geprotesteerd, en dit eindigde in een depressie. Ik moest een balans zien te vinden in het werkende mama zijn. Werken maar ook de zorg voor 3 kindjes en een huishouden.

Tot die tijd had ik eigenlijk weinig met het geloof. Ik had gehoord van God, maar wist verder niets. Ik leefde mijn leven en het liep allemaal.

Nu al die jaren verder, denk ik wel eens; had ik toen maar geweten wat ik nu weet.  Heb ik spijt van dingen ja en nee. Ja, want ik had dingen waarschijnlijk anders aangepakt, Nee want dan was ik niet waar ik nu ben. Al 10 jaar getrouwd en ondertussen mama van 3 meiden en 1 jongen, en nu op dit moment een mama die thuis is, die niet werkt en die haar verhaal op “papier” kan zetten voor (bijna) mama’s.

 

“Het begin van de kinderen”

baby echo

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. lookaroundthecorner on 8 November 2016 at 13:04

    Mooi Natasja. Dank

Reacties zijn welkom.