Moederschap…..

Moederschap….

 

Moederschap, een zelfstandig naamwoord ——– > het moeder – zijn, zegt de van Dale.

 

Wat is moederschap voor jou??

 

Voor het woord moeder zijn de synoniemen:

  1. (-s), vrouw, die een kind heeft; bejaarde vrouw ; besturende vrouw in een weeshuis ; overste van een vrouwenklooster.

 

Is  het moederschap een baan? Een functie? Iets natuurlijks? Een keuze? Een bestemming?

 

De definitie van moederschap:

Het moeder zijn, De toestand van het moeder zijn…..

 

Zoals je leest, je kan er van alles van vinden, over vragen, mee doen, voor gebruiken; MOEDERSCHAP maak er wat moois van zou ik bijna zeggen, maar ik weet dat het zo niet werkt.

Zelf mag ik mij moeder noemen van 4 kinderen, maar ik heb in mijn omgeving ook mee gemaakt dat het niet lukte om kinderen te krijgen of dat de foetus in de buik kwam te overlijden, of dat de baby bij geboorte overleed. Dat een lang verwachte wens niet uit komt of anders dan gepland / gehoopt. Dat brengt frustratie, verdriet, pijn, en waarschijnlijk veel meer emoties die ik niet kan om- of beschrijven.

Toen ik zwanger was van onze 3e, had ik een collega die niet zwanger kon worden. De “confrontatie” vond ik lastig. Ik heb mezelf met regelmaat de vraag gesteld, waarom krijg ik nummer 3 en zij geen één?? Ondanks dat ik met haar sprak over zwangerschap en dat zij aangaf het geaccepteerd te hebben en geen moeite meer had met zwangere om haar heen, vond ik het lastig.

Ook het overlijden van een net geboren baby, bracht mijn gedachten en gevoelens in de vraag modus. Waarom???? Helaas komt er op de vraag “waarom” geen antwoord.

Alhoewel, ja ik heb wel eens antwoord gehad op die vraag, maar of ik daar nou zo blij van word, of dat ik dat zomaar kan accepteren….. Daar ben ik nog niet over uit.

Kan ik me inleven in het (waarschijnlijk) intense verdriet en de overige emoties? Heel eerlijk; Nee, ik kan me er geen voorstelling bij maken. Ik vind het dan ook lastig om met zo’n situatie om te gaan, want ik kan me voorstellen dat de geijkte troostende woorden zoals: “Het heeft tijd nodig”, “Het zal wel zwaar zijn?” “Het leven gaat door” enz. enz. helemaal niet troostend hoeven te zijn.

Maar wat gaat er nou om, in het hoofd en gevoel van een “mama” of “papa” die geen kindje kunnen krijgen of waarvan het kind(je) is overleden. Ik weet het niet.

3 jaar geleden is onze dochter, toen 12 jaar,  uit huis gegaan omdat we niet meer met haar gedrag om konden gaan. Ze is gaan wonen bij een woongroep voor meiden met een dubbeldiagnoseproblematiek. Doordat ik in het begin amper tot niet contact met haar had, heb ik mezelf wel eens de vraag gesteld, is dit wat “deze” ouders voelen? Mee maken? Nee, absoluut niet, want ik wist dat ik mijn dochter weer zou zien en spreken en zij niet.

Achteraf gezien is het natuurlijk een vergelijking die nergens over gaat, maar op dat moment was het verdriet intens en waren die gedachten gewoon aanwezig.

Tja, het “Moederschap” het is soms een raar, mooi, bijzonder, zwaar en apart concept……

 

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.