Wandelen doet wonderen

Tijdens het uitlaten van mijn hond liep ik me wat te irriteren aan haar onrustige gedrag. Trekken aan de lijn, snuffelen, van links naar rechts lopen, pfffff, ik wilde gewoon even wandelen.

Tot dat er een gedachte in mij kwam…. was ik niet net zo onrustig geweest deze ochtend? was ik nou juist niet die grote wandeling gaan lopen omdat ik tot rust wilde komen?  Ik spiegelde mijzelf aan mijn hond, vol onrust, overal snuffelen, blijven staan om extra te snuffelen, en weer door, oh nee toch weer een stukje terug…… enzovoort enzovoort….

 

Micha

 

Soms kan het je gewoon overkomen, weet je even niet meer waar te beginnen en wat te doen. Voor mij een moment om te stoppen en even stil te staan, even een moment van niks aan mijn hoofd om van daaruit weer helder te kunnen denken en keuzes te kunnen maken. Wandelen doet wonderen bij mij op onrustige momenten.

Geloven is niet altijd makkelijk, het helpt me om op zo’n moment tot rust te komen, door stil te zijn en op zoek te gaan naar God, maar de keuzes blijven.  En juist die keuzes die maken mij met enige regelmaat onrustig.

Wanneer luister je en hoor je God’s stem?  Hoe weet je of je de goede kant op gaat? Wat wil God dat ik leer? Waar kan ik in veranderen naar zijn evenbeeld? Wat is mijn eigen ik die overheerst? Word ik niet te wettisch?

Nu de kerst periode nadert ben ik me hier niet meer bewust van dan anders, het is geen bezinningstijd maar zo voelt het af en toe wel.

Toen Micha zo aan het snuffelen was, zag ik dat voor me als mijn eigen ikje dat ook overal aan “snuffelt” ik wil soms zo veel, en vaak komen de ideeën allemaal tegelijk. Maar ja er is ook nog een huishouden, een gezin, waar ik me mee bezig wil houden, en dan plots rijst die vraag: “Wat moet ik doen?” “Waar begin ik?” “Wat is het belangrijkste?”  Als die riedel bij mij start dan weet ik dat ik echt even terug moet naar af, voordat ik mezelf helemaal gek maak.  Het buiten wandelen brengt alles weer even in perspectief.

Wij wonen aan de rand van het bos, als ik daar loop zie ik rechts van mij een mooi groot veld

 

open veld

 

en links van mij staan dan 3 gigantisch grote woningen, deze heb ik maar niet op de foto gezet…

Dit contrast brengt mij weer even terug bij af, waar maak ik me druk om, om veel bombarie? wil ik grote dingen? dus eigenlijk meer dan dat ik al heb? of neem ik genoegen met niks, openheid, ruimte en vrijheid.  Nou dat laatste heeft toch echt mijn voorkeur, gewoon rust, niks moeten en komt het vandaag niet dan komt het een andere dag wel. Moet mijn huis een toonzaal zijn voor de buitenwereld? of mag ik dingen op mijn eigen tijd doen?

Afgelopen dagen mocht ik weer beseffen dat ik niet hoef te voldoen aan een “plaatje”, en dat plaatje is meestal een beeld in mijn hoofd waarvan ik denk dat anderen dat van mij verwachten….. Nee ik mag dat allemaal loslaten en de rust zoeken bij God. Beseffen dat Hij mij gemaakt heeft zoals hij dat goed achtte, dus wie ben ik om dat aan te passen (op de minder fijne karaktertrekken die ik ontwikkeld heb na dan 😉 ).

Nee, voor mij doet even wandelen wonderen, nu in alle rust en nog alle tijd van de dag over, start ik met opruimen in huis en heb ik ook de rust en tijd om een ziek kind op te vangen. Zo zie je maar weer, geen moeten geeft ruimte en mogelijkheden om de dingen die op je pad komen op te vangen.

 

Fijne dag vandaag.

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. lookaroundthecorner on 29 November 2016 at 11:12

    Oh lieve Micha. Mooi blog, dank je wel. Ik herken wat je zegt. Plaatje? Welk plaatje 😉

Reacties zijn welkom.