Boosheid

Ben je wel eens zo boos geweest dat je tijdens een gesprek weg bent gelopen? Ik wel…

Boosheid, een heftige (mag ik wel zeggen) emotie. Eentje die je eigenlijk niet wil, eentje waar je in rolt en voordat je het in de gaten hebt, ben je over je “theewater” en is het gebeurd. De een gaat huilen, de ander gaat schreeuwen, weer een ander kan gaan gooien en anderen lopen weg. En misschien doe je al deze dingen en heeft het te maken met “the heat of the moment”

Maar de emotie boosheid, komt vaak ergens vandaan, er gaat iets aan vooraf. In mijn ogen komt boosheid vaak uit frustratie, omdat iets niet gaat zoals je wilt dat het gaat, of omdat het niet lukt zoals je zou willen (bij mij in ieder geval wel).  Er is dus een oorzaak die boosheid tot gevolg heeft, met vaak nog grotere gevolgen na die boosheid.

Achteraf gezien is het niet helemaal netjes geweest wat ik deed, misschien ook niet handig, maar op dat moment zag ik het even niet anders. We waren in gesprek met een hulpverlener voor onze dochter, en al snel in het gesprek werd door de hulpverleenster gezegd dat ze eigenlijk niet wist wat ze met de situatie aan moest. “Het viel allemaal wel mee” zei ze, en het hulpverleningstraject, kamer training, kost ontzettend veel geld  er zou dus een zeer goede indicatie moeten zijn om deze op te gaan starten en die indicatie – tja die redenen waren er niet.  Nou ok, dat nog tot daar aan toe, dat is een eerlijk antwoord, “maar kan je ons dan verder helpen want wij weten het niet meer”?? “Nee” was het antwoord.

Nou daar zit je dan als ouders, je trekt de stoute schoenen aan om bij de hulpverlening je vraag neer te leggen omdat je hulp nodig hebt, en dan krijg je een “Nee” te horen. Op mijn vraag “heeft u dan nog tips & trucs, of hoe nu verder?” Kreeg ik het antwoord dat ze alleen maar een puber zag, die haar mening mag geven en dat we de touwtjes los moesten laten komende maanden totdat ze 18 jaar word en dan kan ze op kamers.

Ik was verbaasd…. “Laat haar maar gaan”.. terwijl, toen ik deze hulpverleenster nog geen week daarvoor aan de telefoon had, nog hoorde zeggen dat regels nodig zijn in een gezin. Het was heel dubbel. Ik dacht meteen, “mis ik hier nu een hoofdstuk?”, een 17 jarige die de regels zelf mag bepalen en geen rekening hoeft te houden met thuis???? En als ze 18 is moeten we haar maar met studiefinanciering op kamers doen en succes met je leven………….

Afgelopen jaren is de manier van opvoeden drastisch veranderd. Vanmorgen schoot de opmerking “de jeugd van tegenwoordig” mij te binnen. Vroeger werd dat over ons gezegd, en tegenwoordig denk ik het zelf ook wel eens. Toch besef ik mij al te goed dat wij in een hele andere samenleving leven dan in mijn jeugd. Neem nou de mobiele telefoon; wij gingen naar vriendjes en vriendinnetjes, maar dat is tegenwoordig niet meer nodig want je hebt WhatsApp, Facebook, Instagram, SnapChat, dus je vrienden zijn altijd bij je. “kinderen” (in mijn ogen) van 15 jaar mogen midden in de nacht thuiskomen, of zwerven op straat, eten doen we wanneer het ons uitkomt en het liefst voor de tv.

Toch heb ik al menig tiener over de vloer gehad, die het gezellig vond om samen aan tafel te zitten en te eten, worden er problemen die thuis zijn hier besproken, dus denk ik dat het niet zo heel erg is dat wij die regel ( 18:00 uur met zijn allen aan tafel om te eten) nog handhaven, voor zover er geen sportles in de weg zit.

Maar goed om terug te komen op mijn verhaal. We vroegen om hulp, vroegen of ze mee wilde kijken, een overview als het ware, om mij te scherpen en te laten zien wat wel of wat niet te doen. De “Nee” kwam dan ook hard aan, zie ik het dan allemaal zo verkeerd?? Doe ik het niet goed? Ben ik te kortzichtig? Als dat zo is hoor ik dat ook graag, maar helaas geen hulp. Er werden nog wat dingen gezegd en mijn emoties liepen op, na wat gewiebel op mijn stoel en flarden van gedachtes schoot ik vol en heb ik gezegd, bedankt maar ik ben hier klaar. Man- en dochterlief zo achtergelaten en de kamer uit gelopen.

Een gevoel van onvermogen, een schreeuw om hulp die werd afgewezen, zoek het uit doe het zelf maar, en eigenlijk tussen de regels door te horen krijgen dat wij het verkeerd zien.. schoot door mijn hoofd, en ik weigerde om hier aan toe te geven. “Heere God, U zorgt voor ons, U heeft een plan voor ons leven. Iedere keer weer denk ik een stukje te zien van wat er achter die muur voor ons in petto ligt, maar toch bots ik wederom tegen die muur zonder dat hij omvalt”.

Om mijn boosheid te laten zakken ben ik lopend naar huis gegaan, even helder worden in mijn hoofd, proberen te begrijpen wat er nu gebeurd is.

Loslaten moet je leren, maar je hoeft niet over je heen te laten lopen. Communicatie is belangrijk maar daar heb je toch 2 personen voor nodig, en zolang er 1 geen antwoord kan geven op de vragen, zal je moeten blijven wachten tot het antwoord komt of de vraag anders formuleren, boos blijven heeft in ieder geval geen zin, en zo ging er van alles door mijn hoofd heen die avond en nacht.

De volgende ochtend was de dag tekst:

 

 prediker 7:9

Tja, goedemorgen…laten we dat dan ook maar aannemen en doen.

Nee het was niet netjes om zo weg te lopen, wat voor reden er dan ook voor kan zijn. Frustratie was de oorzaak, en ook die zal ik los moeten laten. De enige gebruiksaanwijzing die wij hebben, kunnen we in stukjes terug vinden in de bijbel en gebed.

Geduld, een vrucht van de Geest, daar mogen we mee aan de slag, daarmee zal duidelijk worden wat de volgende stap gaat worden.  Loslaten, zodat God zijn werk kan uitvoeren. Loop niet weg en val niet in slaap (Jona) want God zal door stormen heen laten zien wat zijn bedoeling is. Angst voor wat komen gaat is niet nodig, zolang je je blik vooruit blijft houden (Matteüs 14:24-33).

 

 

 

 

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. LookAroundTheCorner on 2 February 2017 at 17:24

    Wat ben je toch een sterk mens. <3

Reacties zijn welkom.