Gebroken zijn; stilstaan of doorgaan?

De afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het onderwerp “gebroken zijn”, niet bewust maar wel een onderwerp wat via diverse manieren op mijn pad kwam.

Ik ben geabonneerd op de nieuwsbrieven van Faithgateway.com en zodoende kwam ik in aanraking met de studies “When God doesn’t fix it”, “Unashamed” & “The Broken way”. Van de eerste 2 “studies” heb ik, zonder de bijbehorende boeken, de video’s van gekeken. Van The Broken Way heb ik de video’s gekeken en ook het boek gelezen, geschreven door Ann Voskamp, die een kijkje geeft in haar verleden.

Gebroken zijn, met schaamte leven, ik denk onderwerpen waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen, maar erkennen we het ook? Deze vraag ontstond, nadat ik het besef kreeg dat ik misschien wel meer gebroken ben dan dat ik dacht..

Als tiener werd ik seksueel misbruikt, mijn moeder geloofde mij niet (of deed net alsof, ik weet het nog steeds niet), mijn oma wilde mij helpen maar dat pakte verkeerd uit en mijn vader (die niet echt in beeld was) die zei dat hij er voor mij zou zijn, bracht mij naar een opvang met nonnen en daar mocht ik het verder uitzoeken. Na een nachtje bij de nonnen te hebben geslapen ben ik terug gegaan naar huis, verslagen, maar waarschijnlijk toen al een muur opgetrokken en vol kracht, om door te gaan.

Vaak heb ik gedacht “wat moet ik met mijn leven?” “zet mij maar op de wallen neer, want ik zou niet weten wat ik moet”.  Naast depressieve gedachten, ging mijn leven verder,  na de MAVO ben ik naar het MBO gegaan, waar ik helaas in het 2e jaar strandde en ben gaan werken om mijn huur en rekeningen te kunnen betalen.

Op mijn 22e kreeg ik een vastte baan en op mijn 23e had ik mijn eigen appartementje, was ik zelfstandig, had een relatie en voor mijn gevoel kabbelde mijn leven rustig voort.  Tenminste, dat is een tijd lang het beeld wat ik heb gehad van mijn leven naar mijzelf en naar anderen, maar eigenlijk was het helemaal niet rustig.

In die periode besloot ik toch aangifte te doen van het misbruik, mede omdat ik er geestelijk gezien aan onderdoor ging, ik had o.a. nachtmerries en paniek aanvallen. Mijn sessie bij een hypnotherapeut bracht me niet verder dan een hypnose sessie waarna de therapeut zei: “Ik ga niet door want dan trek ik een beerput open en weet niet wat er dan me je gebeurt”. Ook voerde ik gesprekken met een psycholoog, en deze gaven me weer wat zelfvertrouwen, dus vol goede moed ging ik verder.

Nu ca. 20 jaar later, wandel ik al bijna 13 jaar met God, ben ik getrouwd en heb ik 4 kinderen van 3 papa’s. Dit laat zijn sporen na in mij en mijn gezin, iets wat ik verstandelijk wist, de afgelopen tijd heb gezien en gemerkt, maar de afgelopen maanden pas echt ben gaan beseffen.
God herstelt niet alles, Hij gebruikt het om je leven te vormen, of je het gebroken zijn, nou zelf hebt veroorzaakt of dat het je is overkomen. Gebroken zijn en schaamte hebben zijn onderdelen die in ons leven voorkomen, maar dat zijn zeker de onderdelen die je mag gebruiken om de Heer mee te dienen, om je te laten vormen naar Zijn beeld. We moeten alleen wel leren dat we niet perfect hoeven te zijn, dat we niet hoeven te voldoen aan de plaatjes die de wereld ons schetst. Nee we mogen zijn wie we zijn, maar we moeten wel openstaan om ons te laten vormen naar Zijn wil, zijn bedoeling, alleen dan kunnen we vrucht dragen, dienstbaar zijn voor en naar anderen, maar bovenal echt gelukkig zijn.

 

 

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Eveline (LookAroundTheCorner) on 8 March 2017 at 22:09

    wow wat een super mooi blog Natas. Paar keer flink moeten slikken. Hoewel ik je verhaal ken, raakt het mij weer door het te lezen. Je bent een topper. Een voorbeeld in geloof voor mij. <3

Reacties zijn welkom.