Op wie lijk jij?

 

Lijk jij op je vader of op je moeder? of misschien wel op een oom of tante, of opa of oma? Heb je daar überhaupt wel eens over nagedacht?

Mensen zijn geneigd om naar het uiterlijk te kijken, “Ooh, wat lijk jij op op je moeder”

Dit werd, en word, met regelmaat gezegd over mijn oudste dochter,  terwijl ik vaak denk, hoe kom je erbij, je kent haar vader niet, als je die gezien hebt praten we verder.

Maar dat is uiterlijk, hoe zit het met karakter? Tja dat karakter van mijn dochter is soms voor mij een spiegel, en dat spiegelbeeld vind ik niet altijd even leuk. Toch heeft dit er voor gezorgd dat ik kritischer naar mezelf ben gaan kijken en dingen ben gaan veranderen.
Als moeder zijnde is het zoeken naar de juiste weg in de opvoeding, en als oudste dochter zijnde moet je soms “vechten” om jezelf te kunnen ontwikkelen binnen gestelde grenzen. Ook ik heb hier als oudste dochter ervaring mee. Bewust en onbewust leggen ouders hun eigen beeld van “zo moet het” op, op hun eigen kinderen. Hier zitten karaktereigenschappen tussen die misschien voor je kind wel helemaal niet handig zijn, of die ze niet leuk vinden.

Toen ik het idee kreeg om te gaan bloggen, was ik op zoek naar een naam en kwam ik uit op “Natuurlijk leven in geloof” waarom, omdat ik op een natuurlijke manier in mijn geloof wilde staan, op een “natuurlijke” manier mijn leven wilde gaan leiden zoals God dat voor mij bedacht heeft. God is mijn, onze vader, en Hij wil graag dat we op Hem gaan lijken, dat we in Hem geloven.

Toen ik tot geloof kwam dacht ik, dat het zo gepiept was, ik liep op een roze wolk en zou gaan wandelen met god, maar dat viel vies tegen. Gaandeweg kwamen er karaktertrekken boven water die niet heel erg liefdevol, vriendelijk, geduldig, zachtmoedig of vol van zelfbeheersing waren (Galaten 5:22). Het was een minder gezellige periode in huis, en ik voelde dat God mij als een stuk klei kneedde tot zijn maaksel (Jeremia 18:5-6, Romeinen 20:20-21). Is dit maaksel af, Nee nog niet, maar de vormen zijn wel gemaakt en er komen steeds meer details bij.

Mijn karakter begon te veranderen, mijn leven veranderde, ik werd mij bewust van de dingen die ik zei en deed, en ook wat dat tot gevolg kon hebben of had. De roze wolk is al lang voorbij, en het op Hem lijken is niet van de één op de andere dag gebeurd, maar de afgelopen tijd gaat het iets sneller naar mijn idee dan eerst.

Eigenlijk is het ook logisch dat we niet pats boem, huup barbatruuc, in 1 keer veranderen. Hoe kan je nou veranderen naar iets waarvan je eigenlijk niet weet hoe het in elkaar zit of wat de bedoeling is? Je bent al die jaren gevormd door ouders, omgeving enz. ik roep wel eens gekscherend, je bent 9 maanden zwanger daarna moet je 9 maanden ontzwangeren, is dat niet net zo met ons geloofsleven? Je komt tot geloof en moet dan je eigen ikje opzei zetten om te kunnen zien en ervaren wat leven in en met geloof nou eigenlijk inhoudt.

Door steeds meer bijbel te gaan lezen, en te bidden, ontdek ik steeds meer van het leven van Jezus, en het leven zoals God het voor iedereen bedacht heeft. In o.a. 1 Samuel 9, 1 Samuel 10 en 1 Samuel 16,  lees je hoe God een koning aanstelt over het volk, maar wel een koning die niet op uiterlijk gekozen word, maar op karakter. Ik ben blij dat ik een aantal karaktertrekken, die ik van mijn ouders heb mee gekregen niet meer heb, maar dat ik die mocht inruilen voor God’s karakter. Ik hoop dat ik nu nog meer mag groeien in kennis van Zijn woord, en vertrouwen, zodat ik standvastiger en zekerder op een natuurlijkere manier kan leven in mijn geloof.

Ik moet denken aan een tekst die mij vorig jaar met regelmaat onder ogen kwam:

 

 

Ik heb mijn dochter als voorbeeld genomen voor dit blog, waarom, omdat dit zo op mijn hart lag, maar ook omdat ik niet opgevoed ben door een liefdevolle vader, laat staan door een vader die in beeld was. God als liefdevolle vader zien, was voor mijn gevoel dan eigenlijk in 1e instantie heel erg makkelijk. Het ideaalplaatje werd werkelijkheid, maar zoals ik eergisteren ook in mijn blog schreef, het besef van een liefdevol iemand naast je hebben begint nu pas te landen.

Natuurlijk leven in geloof is een ideaalplaatje, wat langzaam aan werkelijkheid aan het worden is. Ik hoop dan ook dat mijn verhalen een bemoediging zijn voor een ieder die net met het geloof in aanraking komt, dan wel voor een ieder die op onderzoek uit is in het proces van “zijn wie je bent & worden wie God wil dat je word”.

 

Fijne avond.

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.