Thuisblijfmama zijn…

 

Het zonnetje schijnt, het is heerlijk weer, lekker in de tuin rommelen en zitten, maar ik besef dat ik een soort van luxe positie heb, tenminste dat vinden een heleboel mensen.

In 2013 was het de 1e keer dat ik stopte met werken, was dit een eigen keuze? Nee, eigenlijk niet. Ik werkte dat jaar als overblijfcoördinator en vlak voor de zomervakantie kreeg ik het idee dat ik moest stoppen met werken. Het zat me dwars, want ik vond mijn werk leuk, waarom zou ik dan stoppen? Thuis was het uitvoerig besproken en Patrick zei: “als je dat op je hart hebt en God vraagt het van je, dan moet je het doen, financieel zullen we het wel redden”.
Afijn, ca. 2 weken voor de zomervakantie had ik overleg met mijn leidinggevende, en ik werd heel onrustig onderweg. Ik bad: “Heer als het Uw wil is dat ik stop met werken, laat de woorden dan door U gesproken worden, want ik kan het niet”. Met een kopje thee, ging ik het gesprek in, evalueren van de scholen en kijken wat er het volgende schooljaar moest gebeuren, tot in eens de woorden uit mijn mond rolden: “ik wil stoppen met werken!”
Zo dat was er uit, ik was zelf nog een beetje verbaasd dat ik het gezegd had, maar het moest dus zo zijn. We spraken af dat ik tot de herfstvakantie zou blijven werken, zodat ze iemand anders konden aannemen en ik alles netjes kon overdragen, zo gezegd zo gedaan.

Datzelfde jaar ging een van onze dochters naar de middelbare school, en al vrij snel was ik erachter waarom ik moest stoppen met werken. Délana was gediagnosticeerd met PDD- Nos, en de wisseling van basisschool naar middelbare school vergde meer van haar, dan dat we verwacht hadden. Ik had dan ook al mijn tijd en energie nodig om haar te begeleiden in dit proces. Ik weet niet wat ik zwaarder vond, werken en mijn gezin en huishouding, of zorgen voor haar en mijn huishouding.
Bewuste thuisblijfmoeder zijn, bleek niet alleen maar rozengeur en maneschijn te zijn. Helaas konden we, ondanks de hulp die we kregen, niet meer omgaan met haar gedrag en bood haar vader en zijn vrouw aan om haar in huis te nemen. Daar zou ze minder prikkels hebben omdat zij verder geen kinderen in huis hebben. Daarnaast was zij met regelmaat bij een zorginstelling om haar te helpen met structuur.

Toen al kreeg ik diverse reacties van mensen, die het maar raar vonden dat ik er voor gekozen had om thuis te blijven, de opmerking die ik het meest hoorde had te maken met het feit dat wij niet met vakantie gingen en het met minder geld moesten doen.

Uiteindelijk ben ik weer aan het werk gegaan, omdat het financieel toen nodig was en er weer ruimte was om part time aan de slag te gaan. Toch kreeg ik vorig jaar weer het gevoel dat stoppen en thuis zijn voor mijn gezin beter zou zijn. Wederom in gesprek en het financiële plaatje bekeken en tja, het zou moeten kunnen.

 

Oktober 2016 was het dan toch weer zo ver, ik stopte met werken. Tot nu toe heb ik er helemaal geen spijt van terwijl ik ca. 5 jaar geleden nog riep: “thuisblijfmama, nooit van mijn leven”.. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn, en ben soms nog drukker dan toen ik werkte. Ik heb nu de ruimte en tijd om te schrijven, ben er als de kids thuis komen van school, maar wat ik nog fijner vindt is dat ik er kan zijn en dat Patrick kan werken. Dit klinkt misschien heel raar, maar met zijn werk gebeurd het nog wel eens dat hij onverwacht gebeld kan worden en weg moet, zo ook afgelopen week, met als gevolg dat hij amper thuis is. De kinderen hebben hier amper “last” van omdat ik thuis ben en alles door gaat zoals gewoon. Daarnaast kan ik nu vrienden en buren helpen indien nodig, denk aan ziekte enz. Het voelt als dienstbaar zijn, dienstbaar voor mensen die normaal gesproken amper gezien worden omdat iedereen druk is met werk en andere dingen. Er is tijd en ruimte voor onderbrekingen, koffie met een zieke buurvrouw, gesprekken met mensen die het nodig hebben. Maar zeker ook bijbel lezen, bijbel studies voorbereiden, bidden, het verhaal van Marta en Maria in Lukas 10:38-42 is voor mij een voorbeeld.

 

De keerzijde is zeker het financiële plaatje, maar daar liggen onze prioriteiten niet meer. In de 1e plaats niet, omdat ik steeds meer dat God ons leven dirigeert, en in de 2e plaats omdat ik weet dat je met weinig ook ver komt. Wij leven al in luxe, hebben een huis, een tuin, eten en drinken, en kunnen (tot op zekere hoogte) doen waar we zelf zin in hebben. Kunnen we alles, Nee absoluut niet, we gaan niet op vakantie, al jaren niet. Af en toe gaan we een dagje weg, en we zijn wel eens een weekje naar een camping geweest, maar ik weet ook heel goed dat er zelfs mensen zijn die dat niet kunnen doen.  Moet ik opletten d.m.v. een budget, Ja zeker. Ik let op wat ik koop, waar en wanneer, en soms is het echt even puzzelen om de maand door te komen, maar toch zijn we nog in de gelegenheid om bijvoorbeeld de tuin netjes te maken.

1 Korintiërs 6:12 zegt:

Alle dingen zijn mij geoorloofd, maar niet alle dingen zijn nuttig.

Het zijn iedere keer weer bewuste keuzes die we gemaakt hebben, en altijd zullen moeten maken, maar de vrijheid en de rust die ik ervaar, zou ik voor geen geld in willen ruilen. Nee ik merk dat ik steeds minder “hebberig” word en geniet van hele kleine dingen. En iedere keer dat men nu dus aan mij vraagt waarom ik niet werk kan ik ook antwoorden dat het een bewuste keuze is die ik niet zou willen veranderen.

Spreuken 31, word vaak aangehaald als voorbeeld voor de vrouw, ben / kan ik alles, Nee maar het is wel een mooi voorbeeld voor iedere vrouw. En ik weet iedereen maakt zijn eigen keuzes, om wat voor reden dan ook. Ik ben dankbaar dat ik deze keuze kan en mag maken, en wil bijna iedere vrouw aanraden om het te doen, maar ik besef me ook heel goed dat het niet altijd mogelijk is om wat voor reden dan ook.

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.