Van lege agenda naar ziekenhuisbezoeken…

 

Afgelopen maandag kwam ik een vriendin tegen toen ik Joshua naar school bracht, ik zei tegen haar dat ik deze week koffie zou komen drinken, mijn agenda was helemaal leeg voor deze week dus ik had alle tijd. Voor mij bijzonder want er staat altijd wel wat in mijn agenda om te doen, maar dit keer niet, ik ben er nu achter waarom hij leeg was…

Vorige week donderdag kreeg ik last van mijn linker borst, had pijn en een heel raar gevoel, paracetamol pak ik niet gauw maar dit keer wel, maar het werkte niet.
Omdat de pijn mijn arm introk heb ik uiteindelijk mijn huisarts gebeld, maar helaas niemand aanwezig, dus ik dacht ik kijk morgen wel. Vrijdag wederom wakker geworden met veel pijn dus toch maar even langs de praktijk, maar die was dicht..
Er schiet dan van alles door je hoofd heen, wat kan het zijn? wat ga ik doen?
Omdat de pijn wel minder werd, en dragelijk dacht ik, het gaat wel over, ik zie het wel na het weekend. Toch heb ik maandag ochtend de huisarts weer gebeld want ik bleef een raar gevoel houden. In december had ik al een echo gehad, en deze was helemaal goed, dus eigenlijk maakte ik me niet heel erg druk. Toch kreeg ik een verwijzing van de huisarts voor verder onderzoek, en zo belandde ik dinsdagochtend om 8:15 uur op de mammapoli in het ziekenhuis…

Ik had op de website van het ziekenhuis gelezen wat ik kon verwachten, dus had de hele ochtend uitgetrokken en zou wel zien wat er ging gebeuren. Ik was ervan overtuigd dat het geen enge of rare ziekte zou zijn, maar de pijn moest toch ergens vandaan komen. Ik werd onderzocht (met haar hand mijn borst aftasten) door een verpleegkundige, en zij was al snel tot de conclusie gekomen dat er niks aan de hand was, en dat het aan mijn hormonen ligt. Deze symptomen zien ze vaker bij vrouwen in de overgang.
Ik was flabbergasted, de overgang, jaja die had ik vaker gehoord. Je kan mij niet vertellen dat er pijn is en dat je door het aftasten van de borst kan stellen dat er niks aan de hand is.

Ondanks dat ik het nu “stoer”  op papier zet, was ik dat op dat moment niet, ik ontdekte dat ik me niet serieus genomen voelde en dat ik me eigenlijk bezwaard voelde om verder onderzoek te laten doen. Toch heb ik aangegeven dat ik verder onderzoek wilde en dat werd een mammografie. Hier trof ik een lieve assistente aan, die mij alles uitlegde over wat er ging gebeuren en wat mij te wachten stond, ik mocht zelfs de plaatjes bekijken toen ze klaar was. Ik dacht nog, wauw wat mooi dat dat kan, en wat ziet het er netjes uit. Ik kleedde me weer aan en toen kreeg ik te horen dat ik moest blijven zitten want er zou nog een echo gemaakt worden, die zag ik niet aankomen. Afijn, op naar een echo, met in mijn hoofd dat die in december nog gemaakt was en dat daarom niks te zien was.

Ik werd onderzocht door de radioloog, maar omdat die meteen naar 1 punt op mijn borst ging, kreeg ik een onderbuik gevoel, het zou toch niet? Hij duwde nog wat en het was even stil, maar mijn borst ging steeds meer pijn doen. Toen vertelde de radioloog dat hij op de foto wat had gezien en dat hij het op de echo nu ook zag, maar het was eigenlijk niets bijzonders, het zou een kliertje kunnen zijn. Hij zag dit soort dingen wel vaker en eigenlijk was het nooit wat bijzonders, maar zei hij “ik kan geen 100% zekerheid geven dus een biopt is een mogelijkheid of over een half jaar terug voor controle” En daar lig je dan, wat nu?

Op die maandag, dat ik hoorde dat ik naar de mammapoli moest, had ik via de app contact met mijn “zussen”. Zij hadden ook liefdevol aangeboden om met mij mee te gaan de volgende dag, maar ik dacht ik ga lekker zelf en zie wel hoe het loopt. Die dinsdagochtend had ik een aantal bijbel teksten gelezen in mijn leesplan op de YouVersion app en appte hetvolgende naar de meiden:

 

In de tijd dat ik moest wachten voor de mammografie en de echo was ik de psalmen aan het lezen, puur om mijn gedachten op God te houden, om me niet gek te laten maken voor het onbekende wat komen zou. Want hoe je het ook went of keert, de scenario’s vormen zich toch wel in je hoofd of je het nou wil of niet.

Dus toen ik daar lag en een keuze moest maken heb ik toch voor het biopt gekozen, ik wilde de radioloog vertrouwen op zijn bevindingen, kennis en ervaring, maar ken mezelf, ik ga een half jaar lang toch onzeker zijn. Het was zo dubbel, ik “wist” dat het geen Kanker zou zijn, maar ik had wel pijn, wat is dat dan? De radioloog zei ook dat kanker geen pijn doet, en eigenlijk was het ook raar dat ik pijn voelde op de plek waar hij het “bultje” zag. Wederom voelde ik me tijdens dit gesprek totaal niet serieus genomen, en vraag ik me af waarom dit toch gebeurd.

Er zijn 3 stukjes weefsel weggenomen, en ik mocht terug naar de afdeling voor de afsluiting. Hier had ik een gesprek met de verpleegkundige van het 1e onderzoek en ditmaal zat de chirurg erbij. Wederom kreeg ik te horen dat de pijn niet klopte, het was geen verontrustend beeld, dit had men vaker gezien, maar donderdag zou ik de uitslag krijgen. Uitgeput en vol frustratie stapte ik op mijn fiets naar huis.

Ik heb gehuild, was boos, langzaam aan begon het tot me door te dringen. Ik wilde dat ik wat brutaler was, wat meer ad rem en meteen kon reageren op artsen om mijn gevoel aan te geven, dat ik me niet bezwaard voelde om door te pakken. Langzaam aan kwam onzekerheid om de hoek kijken. Het is geen Kanker, het is gewoon iets wat er niet hoort en waar ik last van heb, klaar… zo ging ik de dag door.

In de avond bespraken Patrick en ik wat er die dag was gebeurd, en we vonden het wel raar dat er in december nog niks te zien was en nu wel?! En tijdens het praten, kreeg ik de gedachten dat ik in dit geval niet onzeker hoefde te zijn, en me al helemaal niet bezwaard hoefde te voelen. Ik moest denken aan het verhaal van die man die bidt om redding terwijl hij bij een overstroming op het dak van zijn huis zit. Er komt 3 maal een bootje langs maar alle 3 de keren stapt hij niet in als men zegt  “stap in dan redden we u”. De man verdrinkt en aangekomen bij de hemelpoort vraagt hij waarom hij niet gered is, waarop het antwoord is: “ik heb 3 maal een bootje gestuurd om je gebed te verhoren, om je te redden maar je stapte niet in”.  Het was dus goed dat ik de onderzoeken heb laten plaats vinden, want zo weet je wat er aan de hand is.

Gisteren mocht ik dan terug voor de uitslag en dit keer ging Patrick mee. Het was een kort gesprek, er was niks aan de hand, deze klachten hoorden bij hormonale verandering en als dit vaker zou gebeuren en met een regelmaat, dan kon dat opgelost worden met hormonen. “Dat gaan we dus niet doen”, zei ik al meteen, “er komen geen hormonen meer mijn lichaam in”. Het bultje was gewoon littekenweefsel en niets bijzonders en paste ook niet bij de pijnplek… Het bleek toen dat de chirurg het verhaal niet helemaal begrepen had en dus niet wist dat dat wel mijn pijnplek is en niet onder de borst zoals hij in zijn hoofd had zitten. Dit was dan ook een toevalstreffer, volgens zijn zeggen. De rest van mijn klachten herkende hij niet en kon hij ook niet verklaren. We stonden dus snel weer buiten. Toch wel weer een beetje boos want gevoelsmatig voelde ik me wederom niet serieus genomen en een nummer.

Het waren rare dagen, je beland in een rollercoaster ondanks dat je positief bent en niks ernstigs verwacht, word je danig op de proef gesteld, het lezen van de psalmen heeft mij die dag rust gegeven. Voor nu sluit ik dit hoofdstuk af, en hoop ik dat de pijn in mijn borst verdwijnt.

Mijn geloof is niet op de proef gesteld, maar ik ben weel in een proces van vertrouwen en loslaten belandt. Ik ga steeds meer van dag tot dag leven, en probeer nog meer het onbekende los te laten, terwijl ik het liefst alles wil weten. Nee wij weten niet wat God met ons van plan is, maar we weten wel dat wij waardevol zijn, dat wij een onderdeel van het lichaam zijn en door moeten gaan. Stil staan kan niet want dan belemmer je God in zijn plan, maar ook de rest van het lichaam functioneert dan niet meer.

Zoals Reinhold Niebuhr ooit zei:

 

Ik weet in ieder geval waarom mijn agenda deze week zo leeg was, hij werd ingevuld door iets onverwachts, iets wat God allang wist. Hoeveel ruimte heb jij in je agenda voor onverwachte dingen???

 

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.