Gebonden leven of vrij zijn…

Het is woensdag, mijn dag om te schrijven, maar er komt geen letter op het scherm, daarom ben ik eens door de concepten gaan neuzen. Waar ben ik ooit aan begonnen en wat heb ik niet afgemaakt? waarom niet eigenlijk?

Als ik zo zit te lezen kom ik allemaal korte stukjes tegen, en ik heb geen idee waarom ik die nooit heb afgemaakt. Hieronder zo’n stukje wat ik ook niet had afgemaakt:

 

Hebben wij de keuze om vrij te zijn? of leven we onbewust toch met gebondenheid??
Wie zorgt er dan voor dat we vrij of gebonden zijn?

Dit zijn vragen die in me opkwamen toen ik met de hond door het bos heen liep.
Onze Micha moet binnenkort weer loops worden dus ben ik heel voorzichtig met haar los te laten.
Nou was het heerlijk weer, en de lentekriebels kwamen bij mij ook omhoog, dus kan ik me heel goed voorstellen dat een hond dan heerlijk wil rennen en op ontdekking wil.

Toen ik haar riem los maakte, ontstond de vraag: Hoe gebonden ben ik? en kan ik zelf die riem af doen????

Gebondenheid kan je op verschillende manier benaderen, mijn manier, nu, is de gebondenheid van mensen om je heen. Denk hierbij aan vriendschappen, kinderen, partner.

 

Bij dit stukje bleef ik toch echt even hangen, en besloot om hier mee verder te gaan, Waarom? omdat het me deed denken aan een bijbel tekst die ik gisteravond las.

Net zoals in Matteüs 6 staat beschreven dat God voor ons zorgt, en dat wij ons niet druk hoeven te maken ben ik van mening dat wij ons veel vrijer mogen gedragen dan dat we nu doen, en dan vooral Matteüs 6:34 spreekt zich hier duidelijk over uit.

 

Maak je dus geen zorgen over de volgende dag. Want de volgende dag zal weer zijn eigen zorgen met zich meebrengen. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen problemen.”

Wij hebben de mogelijkheid om los te komen, die “riem” af te doen en te gaan genieten, vrij te zijn. De teksten bijvoorbeeld in Romeinen 4:25, Romeinen 5:17, 1 korintiërs 7:23, spreken ook over vrij zijn.

Toen ik gisteren onze oudste dochter naar haar stageplek bracht vertelde ze mij dat ze gelooft dat God bestaat, “daar kan niemand onderuit” maar er wat mee doen, tja dat toch nog even niet. Gaande weg het gesprek ontdekte ik dat ze het idee heeft dat je dan van alles moet. Ze gaat stage lopen op een christelijk camping en had eigenlijk in haar hoofd dat dat heel lastig ging worden. Ze moest opletten met welke woorden ze uitsprak, en ja zou het wel lukken om te roken? Hoe moet ik me gedragen?

Hoe vaak worstelen wij met dit soort vragen, en dan niet eens bij onze gelovige broertjes en zusjes in de buurt, maar al in het algemeen. Wil jij ook voldoen aan de verwachtingen van anderen?

Voor haar idee, is het zo dat als je je gaat verdiepen in de bijbel, en een relatie op gaat bouwen met God, je je dan moet gaan aanpassen en niet meer jezelf kan zijn. En hoe leg je een jong volwassene nou uit hoe dat werkt?! Voor mij is het heel “simpel”. Iedereen is een kind van God, Hij kende ons al toen we nog in de moederschoot waren, alleen heeft iedereen een vrije wil gekregen om een keuze te maken. DE keuze om een relatie op te bouwen met God, om Hem te volgen in woord en daad, maar weet ook dat je niet zomaar kan veranderen als je nog niet eens met die relatie begonnen bent. Ik bedoel, als je een partner krijgt dan kom je gaandeweg de relatie er achter wat je wel of niet leuk vind aan hem/haar en andersom. Er komt dan een punt waarop je er voor kiest om dingen anders te gaan doen, om rekening te houden met hem/haar, en zo werkt het ook met God. Al is het niet zo heel vrijblijvend in mijn ogen, toch is het zo dat je eerst een relatie op moet bouwen om te weten waarmee God je wilt helpen om te veranderen.  Als voorbeeld zei ik ook tegen haar: Op een “gewone” camping zijn mensen met 3- delig pak, die willen dat je U zegt, maar er zijn ook mensen die in Joggingbroek lopen en het niks uit maakt, op de “christelijke” camping is het net zo. De een wil alle puntjes op de I en de anders is een stuk makkelijker. Ook christenen zijn en blijven mensen..

Eind van de middag belde ze op, nadat ik een appje had gehad dat ze gezellig kon gaan roken met de andere medewerkers. Ze vertelde dat ze wederom een heel fijn gesprek heeft gehad met haar stagebegeleider, ze was verbaasd van de vele mogelijkheden die ze kreeg en de ondersteuning die daarbij hoort. Waarop ik het niet kon laten om met een grote lach te zeggen: “raar he die christenen, enge mensen zijn het hé”

Wat kunnen wij ons druk maken, over wat anderen van ons verwachten, voelen we ons aangelijnd en kort gehouden, waardoor we niet lekker kunnen “spelen en ontdekken”, zo heeft God het niet bedoeld. Wij hoeven ons geen zorgen te maken, laten we vliegen zo vrij als de vogels, en overal te eten vinden, beschutte plekjes vinden om te rusten en te slapen. Als de vogels het al kunnen dan moeten wij dat zeker kunnen, toch?!

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.