Wat doe je met “lijden”?

 

 

                                                                                                                         Op Facebook heb ik me een tijdje geleden aangemeld bij de groep “christelijke webloggers“, ondanks dat ik niet veel meer op dit medium kom, kijk ik af en toe toch naar de berichten en blogs die daar vermeld worden. Een paar weken geleden, deed ik dat ook en toen zag ik een oproep voorbij komen om mee te doen aan de “Bloghop” van maart/april, Lineke had het onderwerp uitgekozen: De schat in het lijden, de titel triggerde me, en blijft nog steeds hangen, zal ik wel of zal ik niet schrijven?.

 

 

Het onderwerp lijden komt de laatste tijd steeds vaker terug, kijk alleen al naar het nieuws, in de wereld om ons heen, maar ook dichtbij. Zieke mensen om ons heen, maar wat voor lijden is er binnen je gezin? bij jezelf?

Een verhaal wat mij niet los laat, en door dit onderwerp weer omhoog kwam is een verhaal van mijn buurmeisje, jaren terug paste zij met regelmaat op onze kinderen. De keren dat zij oppaste was eigenlijk altijd omdat we dan een vergadering hadden in de kerk, of iets wat met de kerk te maken had. Er werd dan ook wel eens over het geloof gesproken, maar ze kon er niks mee. Tot op een dag,  ze vol emotie zei dat ze niks van God wilde weten, want waarom was haar nichtje dan op jonge leeftijd gestorven? God is toch liefde, God kan toch alles? Waarom leeft zij dan niet meer?

Dit verhaal heeft mij heel erg geraakt en kwam omhoog toen ik het onderwerp las.

WAAROM??? Waarom is er lijden? en wat is die schat in het lijden dan?

2005 was het jaar waarin ik mijn ogen en oren open deed voor God, onbewust weliswaar, maar het gebeurde. Achteraf gezien was God al veel eerder aanwezig, maar had ik daar nooit wat van gemerkt, want er werd niet over God gesproken, ik zag Hem dan ook niet. Toch voelde het op een bepaalde manier vertrouwd, en wilde ik er meer van weten, en besloot ik in het diepe te springen en samen met God door het leven te gaan.
Ook ik heb vaak de vraag “waarom”  gesteld, “Waarom werd ik seksueel misbruikt? Waarom was mijn vader al weg bij mijn geboorte? Waarom werd mijn dochter zo ziek? maar antwoorden kreeg ik niet. Ik merkte alleen wel dat ik mensen tegen kwam die soortgelijke dingen hadden mee gemaakt, en dat ik er dan over kon praten, mijn ervaringen kon delen, tot steun kon zijn. En dat ervoer ik als prettig, mijn lijden werd een bemoediging voor anderen, gaf anderen kracht om door te gaan.

Stukje over mijn achtergrond:

Als klein meisje ging ik met mijn oma wel eens mee naar de kerk, de kerstdiensten, oma bad het “onze vader” voor het eten en op de MAVO had ik godsdienstles. Tijdens mijn MBO opleiding moest ik alle geloven onderzoeken en verder had ik er niets meer mee te maken, totdat ik in scheiding lag en gesprekken had met Patrick. Ja inderdaad, de Patrick waar ik nu mee getrouwd ben. Hij is “gelovig geboren” zoals ik dat wel eens noem, christelijk gezin, altijd naar de kerk, dus weet niet beter dan dat God bestaat en eigenlijk is er geen andere mogelijkheid. Scheiden was eigenlijk ook Not Done volgens hem, volgens bijbelse principes, maar uiteindelijk werd het voor mij toch een scheiding. Maar ik was ook zo nuchter dat ik meer wilde weten over God, waarom gebeuren er dingen? waarom ging ik scheiden en lukte mijn huwelijk niet?

 

 

Nu 12 jaar later, begrijp ik stukje bij beetje het lijden, de waarom vraag en ook de emoties die ontstaan als er niets gebeurd. De “kerk” leert dat God liefde is, en dit is de zin die je het meeste hoort, wat er ook gebeurd “maar God is liefde” en ja God is ook liefde maar leer mensen ook het perspectief te zien denk ik nu. Als je de bijbel leest, merk je dat er niet alleen maar rozengeur en maneschijn is, er is ontzettend veel ellende, soms heb ik het gevoel dat ik moet zoeken naar romantische – liefdevolle verhalen omdat er zoveel nare dingen in de bijbel staan. Maar als je de teksten tot je door laat dringen dan merk je ook dat de ellende en het lijden ontstaat door eigen begeertes, door de eigen wil van mensen, doordat men geen relatie met God wil opbouwen en ook niet naar zijn advies wil luisteren. toch is God er altijd en als je in je lijden, je verdriet naar God toe stapt staat Hij altijd voor je klaar om je te troosten, om te helpen.
En de mensen die ziek zijn dan? is dat ook hun eigen schuld dan? NEE absoluut niet.
Ja het klopt dat er in de bijbel verhalen staan over ziektes die verspreid werden omdat God boos was, maar dit gebeurde omdat de mensen God boos maakten, keer op keer. Het lijden begon al bij Adam en Eva, die eigenwijs als ze waren, toch van de boom van goed en kwaad aten, zie wat daar uit voort kwam.

Wil dat zeggen dat als wij God boos maken wij dan ook ziek worden? ook moeten lijden? Nee dat geloof ik niet. Ook hierin weer het perspectief; In die periode waren er wetten opgesteld, regels waar men zich aan moest houden en zo niet dan volgde er straf. Maar deze manier van  “opvoeden” werkte niet, en daarop zond God, Jezus naar de aarde, om een levend voorbeeld te zijn, in de hoop dat mensen dan zouden zien en zouden gaan geloven om vervolgens te volgen.

Nee lief buurmeisje, ik kon je nooit antwoord geven op je vraag, en dat kan ik nu eigenlijk ook niet zo goed omdat God mij niet op een briefje uit de hemel het precieze antwoord geeft. Maar de briefjes die ik van God heb, de bijbel, daarin staat dat lijden is ontstaan door de mensen, doordat zij hun eigen gang zijn gegaan. Ziektes ontstaan door dingen die we eten, de lucht die we binnen krijgen en ga zo maar door. God heeft echt het beste met ons voor, maar wij worden zo in beslag genomen door deze wereld, door onze maatschappij, dat wij niet meer helder voor ogen hebben wat nou eigenlijk de bedoeling was en is van Zijn plan. Dat we niet meer de tijd nemen om stil te zijn of om een relatie met God op te bouwen, laat staan dat we proberen Hem te ontmoeten en te kijken of we uberhaupt wel “vrienden” met Hem willen zijn. Ons oordeel is al snel geveld, en waarop gebaseerd?? eigen emoties? Net zoals dat je iemand voorbij ziet komen en zou zeggen: “die wil ik niet kennen wat ziet die er uit”.

Maar wat we vooral niet moeten vergeten, is dat God ons lijden kent en ook ervaren heeft, en ik denk nog steeds ervaart. Kijk eens naar al het lijden wat Jezus heeft doorstaan, en vergelijk dat eens met je eigen leven. Het lijkt soms wel een ver van ons bed show, maar ik denk dat God dichter bij je is dan je denkt.
Ook jullie lijden als gezin en familie om je nichtje heen, heeft God gezien, en ik ben er van overtuigd dat Hij het ook liever anders had gezien. Ondanks dat, is Hij er wel om jullie te troosten en om je te helpen het een plekje te geven.
Ieder jaar zie ik op Facebook een berichtje van jou aan je nichtje, zo mooi en waardevol dat je haar niet vergeet, hou dat vast. Ik hoop dat je boosheid naar God steeds een stukje minder word en dat je mag gaan beseffen dat je nichtje bij Hem is, en dat Hij voor jou ook een plekje klaar heeft.

Liefs je buurvrouw..

 

Dank je wel voor het delen op:

1 Comment

  1. Jamie (buurmeisje) on 10 April 2017 at 19:47

    Wauw, Natasja!
    Ik weet niet zo heel erg goed wat ik moet zeggen. Het heeft me enorm geraakt, en ik vind het bijzonder dat je dit stuk geschreven hebt omdat je door mij geinspireert bent geraakt!

Reacties zijn welkom.