Wandelen met EVA

Afgelopen zaterdag was de EVA zomerwandeling in Ede, waar we met een aantal zussen naar toe zijn geweest. Vanuit Lelystad, de “toeristische” route genomen naar Ede waar we verwelkomt werden door het Eva team. We begonnen met een samenkomst met muziek en een spreker waarna we op weg konden.

 

De startlocatie was De Koepel in het Luntersche buurtbos, van hieruit kon je kiezen welke route je wilde lopen. 

 

Vanuit Eva was er een boekje gemaakt met vragen, om over na te denken tijdens het wandelen, en om samen te bespreken.

Het begon met 10 minuten in stilte wandelen, tot jezelf komen, beseffen dat je loopt, dat je ledematen aanwezig zijn en je bewust worden van de natuur. Het voelde zo raar…. Ik kon in eerste instantie geen rust vinden, pfff 10 minuten stil zijn, lopen, hoofd leeg maken…. ik begon al gauw met het oprapen van dennenappels, want ik ben bezig met een insectenhuis maken, dus dat kwam goed van pas. Normaal gesproken loop ik dagelijks met de honden en heb ik er geen probleem mee om stil te zijn en te genieten en nu is het een opdracht, een “moeten” en nu lukt het niet. Tot ik ineens het besef had dat ik wel leuk die dennenappels op had geraapt, maar dat dat voor mij nu dus symbool stond voor mijn leven. Hoeveel dingen raap ik onderweg op en neem ik mee? Kan ik dingen ook gewoon laten liggen en me er niks van aan trekken om door te gaan met wat nodig – belangrijk is? Zonder afleiding, zonder andere last? Ik had er dan ook meteen geen behoefte meer aan om de dennenappels mee te nemen en heb ze dan ook achter gelaten in het bos.

 

Begin vorige week las ik Psalmen 73:1-3

Een psalm van Asaf.
Ja, God is goed voor Israël,
voor hen die zuiver van hart zijn.
Maar wat mij betreft, mijn voeten waren bijna uitgegleden,
mijn schreden waren haast uitgeschoten,
want ik was jaloers op de dwazen,
toen ik de vrede van de goddelozen zag.

En deze tekst bleef de hele week hangen, ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Toen ik tijdens het wandelen in gesprek raakte met een van mijn zussen, werden mij weer wat puzzelstukjes aangereikt. En ik besefte, lopen in stilte, even niet de dagelijkse rompslomp van huishouden en kinderen, geeft een moment van rust, een moment van bezinning, of hoe je het ook wilt noemen, maar bovenal geeft het stilte, en stilte geeft de ruimte en mogelijkheid aan God, de Heilige Geest, om te spreken. Dit keer dus niet door bijbel teksten maar door een van mijn zussen.

Hoe belangrijk is het om te bidden? hoe belangrijk is het om stil te zijn? om te luisteren, maar hoe belangrijk is het ook om geduld te hebben? Een week lang liep ik met vragen, bijna tot frustratie aan toe, omdat ik niet begreep wat ik met die tekst aan moest en dan in eens, onverwacht tijdens het wandelen krijg je antwoord. Begrijp ik het nu? Mwa gedeeltelijk, maar door dat kleine stukje “antwoord” ben ik wel weer tot rust gebracht en is er het besef dat alles op Zijn tijd komt, en dat dat ook goed is. Dat ik langzaam aan weer een stukje mag groeien in mijn geloof, maar bovenal in mijn vertrouwen in Hem. Dat de relatie, zich aan het verdiepen is.

Voor velen zal het raar klinken als ik zeg dat ik God wil volgen, dat Hij mijn leven vorm geeft en dat ik wil dat Hij mij leidt. Hoe kan je een “onzichtbaar” iets nou je leven laten leiden? Je moet er toch zelf wat van maken? Heb je toch niks voor nodig?! Tja de een wel de ander niet, maar ik wil God nodig hebben, ik wil dat Hij mijn leven leidt, want ik ontdek zulke mooie dingen met Hem, die ik anders niet beleefd zou hebben. Wil dat zeggen dat je zelf je leven niet leuk, mooi, optimaal o.d. kan maken?  Nee zeker niet, je kan een heleboel zelf en ik denk zelfs wel alles, maar het gaat er uiteindelijk om of je een keuze wil maken. Een keuze om te ontdekken wie God is, wat er in de bijbel staat, of dat je zegt “ach, ik geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde, maar verder…..”

 

Nee, laat mij dan maar beseffen dat ik “jaloers ben op de dwazen” en terug keren naar de bijbel en de gesprekken met God. Laat mij maar iemand “nodig hebben” die mij leidt.  Weten dat er altijd iemand met mij mee wandelt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dank je wel voor het delen op:

Reacties zijn welkom.