Welk batterijtje heb jij?

Zo het weekend is weer voorbij, de 1e schooldag zit er weer op, en ik ben weer thuis.

Donderdag vertrok ik naar mijn dochter om haar bij te staan bij haar operatie op vrijdag, Lees hier, die nacht in het ziekenhuis geslapen en zaterdag een nachtje bij haar thuis geslapen alvorens we gisteren terug gingen naar huis.  De operatie was goed verlopen, de pijn had ze wat onderschat, maar was goed te houden met de mee gekregen pijnstillers. Terug kijkend op de afgelopen dagen ben ik dankbaar voor heel veel dingen, onverwachte beslissingen in het ziekenhuis, zoals een andere kamer krijgen, tabletten krijgen i.p.v. injecties, waren voor mij onverwachte cadeaus, dankpunten en momenten waarop ik steeds weer besefte dat God precies weet wat wij nodig hebben.

Gisteren thuis gekomen, was ik blij mijn man weer te zien, en mijn jongse dochter.
Als moeder moet je toch je aandacht vaak verdelen en dat kan wel eens een heleboel energie kosten. Vandaag was dan ook een dag dat ik einde van de middag wel even dacht, pfff waar kan ik opladen. En die gedachte werd werkelijkheid, even een half uurtje had ik het huis alleen, en kon ik even opladen.

Nee ik heb echt geen duracel batterijtje, ik ben ook wel eens leeg, op, maar sinds ik mijzelf heb voorgenomen om iedere dag meerder moment per dag, even op te laden, te laven bij God (zoals 1 van mijn zussen altijd zegt) kom ik de dag door, of ik het nou nodig heb of niet, het is een gewoonte geworden waar ik van geniet. Helaas is deze gewoonte niet altijd meerdere malen per dag en kom ik soms maar aan 1 keer, maar toch merk ik iedere keer weer dat zelfs die ene keer precies genoeg is.

Deel dit bericht op:   

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *