Natuurlijk Leven In Geloof

Wat natuurlijk lijkt, maar niet altijd natuurlijk voelt.

Irritaties alom……….

Vanmorgen tijdens het ophangen van de was, moest ik denken aan het verhaal van Maria en Martha. De een die rust aan de voeten van Jezus en de ander die gastvrij voor iedereen zorgt, maar toch geïrriteerd raakt door haar zus die niets doet, die alleen maar luistert en haar laat “ploeteren”. Vervolgens probeert ze “verhaal” te halen bij Jezus, gelijk te krijgen.

Hoe vaak overkomt het jou dat je je ergert aan anderen? en in dit geval dan juist omdat ze niets doen. Kinderen, partner, collega’s die hun zooi laten slingeren.

Als moeder zijnde heb ik met regelmaat die irritatie, en ook ik probeer wel eens verhaal te halen bij Jezus, ook ondanks dat ik een thuisblijfmama ben en er dus bewust voor heb gekozen om meer in het huishouden te doen dan de rest. Maar daar staat tegenover dat ik vaker denk aan spreuken 31:31, en dat ik wil genieten van wat mijn handen hebben gedaan, inclusief de zooi achter iedereen zijn kont opruimen.

Maar hoe zit dit nou in de kerk? Dat grote stenen gebouw, waar we 1x per week samen komen om God te aanbidden, om naar Zijn woord te luisteren. Hoeveel Martha’s en hoeveel Maria’s zijn daar aanwezig? Hoe vaak erger jij je er aan als er geen dienst of activiteiten voor de kinderen of tieners zijn, of dat het een stofbende is, dat het geluid het niet goed doet of de livestream enz. enz.

Overal is er wat zou je denken, maar als wij ons al irriteren omdat de tieners of kinderen met hun mobiel in de dienst zitten, omdat er geen activiteit voor hun is, wat denken gasten dan als ze komen en hadden verwacht dat kinderen opgevangen zouden worden?

Ja ik weet het is heel dubbel, verwachtingspatronen, gasten, ik hoor al allerlei tegenwerpingen, maar gooi die nou eens even overboord en kijk eens even sec naar het plaatje:

Martha & Maria          <—————->          Kerk

Doen wij niet precies hetzelfde, zijn er vele Maria’s die in de grote zaal zitten te luisteren naar de verkondiging en zijn er dan ook nog een aantal martha’s die zich bezig houden met de koffie en de thee, de baby’s, kinderen, tieners, toilet schoonmaken, enz. enz. En ik durf zeker te zeggen dat er onder de Martha’s maar ook onder de Maria’s mopperaars zijn die vinden dat het niet goed genoeg gebeurd, die zich beklagen bij Jezus dat er wat moet veranderen, toch? Maar wanneer gaan we zelf veranderen?

Wanneer gaan we inzien dat we Martha’s en Maria’s nodig hebben, dat er een balans moet zijn, dat we zussen zijn van elkaar en elkaar dus moeten ondersteunen. Ieder met zijn eigen eigenschap, luisteren of dienen, geef de “diener” de kans om te luisteren en de “luisteraar” de kans om te dienen, maar bovenal NEEM die kans. We hebben elkaar nodig, het kan niet van een aantal mensen afhangen. Hoe vaak zette Jezus zijn eigen “plan” opzij om toch nog even iemand te genezen, of om toch nog iemand het woord uit te leggen, terwijl hij eigenlijk verder wilde trekken of wilde rusten.

Nee laten we eens verder kijken dan onze neus lang is, en het belang ervan gaan inzien dat als men niet actief gaat worden, “uit gaat” in de kerk, dat we dan ook binnen onze kerk geen discipelen “kweken”, want het voorbeeld is op je kont blijven zitten en luisteren…

Stap uit je comfort zone, Jezus riep mensen niet altijd op om dingen te doen die ze leuk vinden, maar juist om de dingen te doen die ze niet leuk vonden, eng vonden of dachten dat ze niets niet konden. Hij is groot, en wij zijn sterk in Hem, vergeet dat niet. Groei in liefde voor je broeders en zusters (2 petrus 1:7)

Deel dit bericht op

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg mij!

Nieuwsbrief ontvangen?

Scroll naar top